CFP: Troska. Troskliwe działania i epistemologie
CFP: Care. Caring actions and epistemologies

CFP: XXVII Seminarium Feministyczne
Troska. Troskliwe działania i epistemologie
1 kwietnia 2023
godz. 15.00-18.00
Galeria Studio, Warszawa
Termin nadsyłania zgłoszeń: 05.03.2023

„Troska” to tytuł zaproponowany w 1969 roku przez Mierle Laderman Ukeles dla wystawy, która w historii sztuki zachowała się w formie „Manifestu dla Sztuki Utrzymania”. Wystawa „Care” miała składać się z trzech części – osobistej, ogólnej i dotyczącej utrzymania ziemi.

Ukeles rozpoczyna swój manifest od podziału rzeczywistości na pola życia i śmierci. Instynkt śmierci, pisze Ukeles, kojarzy się z separacją, indywidualnością i awangardą: „podążać swoją drogą ku śmierci, robić swoje”. Z kolei instynkt życiowy jest reprezentowany przez jedność, wieczny powrót, utrzymanie gatunku, opiekę, podtrzymujące systemy i działania, równowagę. Ukeles rozróżnia przy tym dwa główne systemy organizacyjne: Postęp i Utrzymanie (Development and Maintenance), gdzie utrzymanie obejmuje nie tylko zrównoważone relacje społeczne i środowisko naturalne (troskę o ziemię), ale także troskę o siebie.

W najbliższym Seminarium Feministycznym powracamy do tematu troski – który Ukeles wprowadziła do sztuki pół wieku temu – jako nigdy nie wyczerpanego i zawsze aktualnego. Troskę interpretujemy wielopoziomowo – odnosząc ją do wszelkiego rodzaju wspierających, powtarzalnych, często niewidocznych czynności, niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania danego systemu – takiego jak archiwum, technologia, zasoby, rodzina, środowisko. Troska związana jest zarówno z historią codziennej pracy kobiet, jak i historią sztuki i dorobku artystycznego. Ale troska to też uczucie niepokoju, jakiego doznajemy myśląc o przyszłości.

Podczas XXVII Seminarium Feministycznego zastanawiamy się, w jaki sposób sztuka może aktywować lub reaktywować koncepcje i praktyki troski. Na ile troskliwe wysiłki, działania i epistemologie konstruują i warunkują nasz sposób bycia w świecie? Jak możemy przekierować systemy przemocowe w systemy troskliwe? Jak poprzez sztukę możemy wspólnie troszczyć się o siebie? Jakie relacje mogą wyłonić się dzięki takiemu działaniu? Jak wcielać praktyki opiekuńcze w praktykę artystyczną?

Zapraszamy do nadsyłania propozycji wystąpień, manifestów i prac twórczych, które odpowiadają na temat „Troska”. Odpowiedzi mogą dotyczyć, ale nie ograniczają się do tematów takich jak:

obiekty artystyczne jako obiekty afektu
troska jako czułe spotkanie z archiwami i spuścizną innych artystek i artystów
sztuka jako przestrzeń dla artykulacji wrażliwości i słabości
troska, czyli aktywowanie alternatywnych sposobów produkcji wiedzy: uczenia i oduczania
sztuka i ustanawianie empatycznych relacji między ludźmi oraz między ludźmi a nie-ludźmi
gesty naprawcze: troska jako metoda w artystycznych praktykach przepisywania świata
twórczość a praktyki opiekuńcze
poszukiwanie sprzymierzeńców na styku sztuki i aktywizmu w trosce o inkluzywność w sferze publicznej
horyzontalne strategie pozycjonowania w stosunku do publiczności – w kierunku wspólnego uczenia się
Format:
Prosimy o nadsyłanie krótkich abstraktów 20-minutowych wystąpień wraz z tytułem wystąpienia i notą biograficzną autorki/a oraz zdjęciem ilustrującym wystąpienie.

Kontakt:
Propozycje, zgłoszenia i pytania prosimy przesyłać na adres: seminarium.feministyczne@gmail.com

Zdjęcie:
Widok z wystawy Elki Krajewskiej&KrajM i gości “Masz tu być!”. Garderoba projektu Salmy Aldoory, w głębi rysunki autorstwa Agaty Nowickiej. Fot. Adam Gut.

XXVI SemFem: O alternatywnych sposobach opowiadania świata
26th SemFem: On the Alternative Ways of Telling the World

Zapraszamy na XXVI Seminarium Feministyczne:
„O alternatywnych sposobach opowiadania świata”
14 stycznia 2023, 15:00 – 18:00
lokal_30, Warszawa i online fb streaming na @lokal_30

Plan seminarium:

Małgorzata Król „Polska 2410”
Natalia Cieślak „Przeszłość jako przyszłość? O Realnej niemożliwości Iwony Demko”
Agata Jarosławiec „Pamięć somatyczna jako archiwum ludowej tożsamości”
Wera Morawiec „jak snuć opowieść przez gotowanie mitu”
Agata Read „OWULARIA – wizualizacja alternatywnego świata i proces definiowania fotografii feministycznej”

Świat strukturyzują dyskursy, mające określony, własny podmiot i zbiór pojęć, prawd oraz rozpoznań decydujących o tym, co jest, a co nie jest rzeczywiste. W świecie, w którym panuje dyskurs patriarchalny podmiotem jest mężczyzna, a więc przeszłość opowiadana jest na sposób męski, przyszłość wyobrażana w męskich kategoriach, męski jest język oraz to, co dozwolone, słuszne, prawdziwe i możliwe. To, co nie mieści się w obrębie patriarchalnej opowieści o świecie, wkładane jest między bajki. W jaki sposób w takim świecie, będąc podmiotem niemęskim i/lub nieheteronormatywnym, mówić i samostanowić o sobie, wyrażać siebie i swoje zdanie, snuć marzenia i konstruować feministyczno-queerowe przyszłości?

Jedną z odpowiedzi jest język bajki i bliskich jej legendy, bujdy, bredni, tego, co nierealne, wyobrażone lub kontrfaktyczne, a także feministyczna spekulacyjna fabuła. To, co nie wpisuje się w “racjonalną” i jedynie prawdziwą, patriarchalną wizję świata, ma wobec niej potencjał wywrotowy. Hrabina Marie Catherine d’Aulnoy pisząc w XVII w. Les Contes des Fées, krytykowała dwór francuski, panujące na nim zwyczaje i konwencje, które odbierały kobietom sprawczość i wolność. Odzyskana dla feminizmu figura wiedźmy stała się w latach 70-tych matronką amerykańskich grup W.I.T.C.H. czy francuskiego feministycznego magazynu Sorcières. Wróżka czuwała nad queerowymi RadicalFaeries. Sfera tego, co zdyskredytowane jako nieprawdziwe, w rękach kobiet i queerów – podmiotów deprecjonowanych, które podobnie jak sama fantazja nie pasują do patriarchalnej wizji świata, może stanowić przepełnioną potencjalnościami przestrzeń wolności i siły.

Podczas styczniowego Seminarium Feministycznego rozważymy jakiego rodzaju możliwości opracowywania nowych przyszłości oferuje nieprawda, porozmawiać o wyobrażeniach, które stanowić mogą ostoję czy być laboratoriami dla nowych myśli i języków oraz rezerwuarami alternatywnych form życia, tożsamości i funkcjonowania w świecie. Będziemy pytać o rolę fantazji w procesie odzyskiwania – queerowania i herstoryzowania – przeszłości oraz poddawania krytyce obecnych, krzywdzących i jednostronnych, sposobów nazywania, odczuwania i narratywizowania świata, opowiadania tego, czego powiedzieć głośno nie wolno lub nie da się wyrazić “racjonalnym” językiem oraz o figury fantastyczne, które stały się narzędziami emancypacji kobiet i queerów.

Seminarium będzie wydarzeniem towarzyszącym wystawie “Polska 2410”, artystka: Julia Woronowicz, kuratorka: Małgorzata Król, 16.12.2022-10.02.2023, lokal_30

pic: Iwona Demko, „Studentki podczas zajęć z malarstwa w pracowni profesory Józefy Mehoffer, Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie, grudzień 1933”, z cyklu „Realna niemożliwość”, 2020.
W tle (najdalej) widoczna Zofia Sieniawska-Majewska (malarka), Iwona Demko (artystka wizualna), Irena Lorentowicz (malarka, scenografka), Maria Prawdzic Szczawińska (malarka), Zofia Piramowicz (malarka) jako Józefa Mehoffer.
W oryginale: „Studenci podczas zajęć z malarstwa w pracowni profesora Józefa Mehoffera”, Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie. Narodowe Archiwum Cyfrowe, sygn.: 1-N-3152-6, 1-K-4651, 1-K-5174a, 1-K-4086, 1-K-5358,51-772-3.

We invite you for the XXVI edition of Feminist Seminar:
„On the Alternative Ways of Telling the World”
14 January 2023, 3 – 6 PM
lokal_30, Warszawa and online fb streaming at @lokal_30

Plan of the seminar:

Małgorzata Król, „Poland 2410”
Natalia Cieślak, „The Past as the Future? On Iwona Demko’s Real Impossibility”
Agata Jarosławiec, „Somatic Memory as an Archive of People’s Identity”
Wera Morawiec, „How to Weave Tales by Cooking Myth”
Agata Read, „OVULARIA – A Visualisation of an Alternative World and a Process of Defining Feminist Photography”

The world is structured by discourses that have their own specified subject and a collection of concepts, truths and observations that determine what is real and what is not. In a world dominated by patriarchal discourse, the subject is a man, and therefore the past is told in a male way, the future is imagined in male categories, language is male, and so are things that are allowed, right, true and possible. What falls outside the scope of the patriarchal story of the world is treated like a fairy tale. As a non-male and/or non-heteronormative subject in such a world, how can one talk about and self-determine oneself, express oneself and one’s opinions, dream and construct feminist-queer futures?

One of the answers is the language of fairy tale and its kindred legend, tall story, nonsense, the unreal, the imagined or counterfactual, and feminist speculative storyline. Everything that does not match the “rational” and only true, patriarchal vision of the world carries a subversive potential in relation to that vision. Writing Les Contes des Fées in the 17th century, Countess Marie Catherine d’Aulnoy criticised the French royal court, its customs and conventions, which deprived women of agency and liberty. Reclaimed for feminism, the witch figure in the 1970s became a patroness of the American W.I.T.C.H. groups and the feminist magazine Sorcières. In turn, the fairy figure watched over queer RadicalFaeries. Tapped into by women and queers – belittled subjects that, like fantasy itself, do not fit within the patriarchal vision of the world – the sphere of what is discredited as false may become space of freedom and power brimming with potentiality.

During the January Feminist Seminar, we will to consider what kind of possibilities of developing new futures are offered by non-truth. We want to talk about imagined visions that may become mainstays or laboratories of new thoughts and languages as well as reservoirs of alternative forms of life, identity and functioning in the world. We will ask about the role of fantasy in the process of reclaiming – queering and herstorying – the past and criticising the current wrongful and unilateral ways of defining, sensing and narrating the world; the role of saying what cannot be said aloud or cannot be stated in a “rational” language. We also want to enquire about fantastical figures that became tools of emancipation in the hands of women and queers.

The Seminar will accompany the exhibition „Poland 2410”, artist: Julia Woronowicz, curator: Małgorzata Król, 16 December 2022–10 February 2023, lokal_30

pic: Iwona Demko, „Female students during painting classes in the studio of Professor Józefa Mehoffer, Academy of Fine Arts in Krakow, December 1933”, from the „Real Impossibility” series, 2020.
Visible in the background (the furthest) Zofia Sieniawska-Majewska (paintress), Iwona Demko (visual artist), Irena Lorentowicz (paintress, scenographer), Maria Prawdzic-Szczawińska (paintress), Zofia Piramowicz (paintress) as Józefa Mehoffer.
Original caption: „Students during painting classes in the studio of Professor Józef Mehoffer”, Academy of Fine Arts in Krakow. National Digital Archives, sign.: 1-N-3152-6, 1-K-4651, 1-K- 5174a, 1-K-4086, 1-K-5358,51-772-3.

XXV SemFem: Poza podziałami. Kolektywne działania kobiet poprzez sztukę
25th SemFem: Beyond the Divisions. Women’s Art-Based Collective Actions

W ostatnich latach obserwujemy wzrost postaw dyskryminacyjnych, przemocy państwa wobec obywatelek i obywateli, oraz narastającą wrogość między grupami społecznymi wywodzącymi się z różnych środowisk. Do niedawna uważaliśmy, że „Zachód” do którego z wielkim uporem jako kraj dążyliśmy, w ogólnym rozrachunku, jest ostoją wartości demokratycznych i poszanowania praw człowieka. Tymczasem po praz kolejny okazuje się, że prawa raz zdobyte nie są zagwarantowane na zawsze. W Polsce paradoksalnie wraz z nastaniem ustroju demokratycznego zaczęto kobietom stopniowo odbierać prawa reprodukcyjne, co obecnie doprowadza do ofiar śmiertelnych wśród kobiet w ciąży, których zastraszeni lekarze boją się ratować. Sytuacja ta wydaje się jeszcze bardziej przerażająca po wyroku Sądu Najwyższego USA, w wyniku którego kobiety tracą konstytucyjne prawo aborcji.

W obliczu tych wszystkich nadużyć, jak również niestabilnej sytuacji geopolitycznej i wojny tuż za naszą granicą, w której jako taktyka stosowana jest seksualna przemoc wobec kobiet i dzieci, nasuwa się pytanie, jakie znaczenie mają nasze działania w polu sztuki? A jeśli tak, to jak działać w czasie, kiedy systemowo w Polsce rozmontowywane są instytucje kultury? Gdzie szukać wsparcia? Być może jest to czas, kiedy figura indywidualnego artysty skoncentrowanego na własnej sztuce i karierze schodzi na dalszy plan, a ujawnia się potencjał kolektywnych działań w i wobec otaczającej rzeczywistości.

Podczas kolejnego Seminarium Feministycznego chcemy zastanowić się nad kolektywnymi działaniami inspirowanymi przez kobiety w sztuce, współpracą między artystkami, teoretyczkami, a także między kobietami ze środowisk sztuki i innymi grupami społecznymi. Zaprosiłyśmy prelegentki, chcące się podzielić zarówno historią i tradycją takich ruchów, jak współczesnymi praktykami. Interesują nas kolektywne działania w różnych obszarach, w tym z osobami i środowiskami z zagranicy. Jak do nich doszło, jak przebiegają, jakie wnoszą wartości, jakie wnioski można wyciągnąć z nich na przyszłość? I wreszcie jak osoby, które identyfikują się jako kobiety mogą tworzyć dobre praktyki współpracy, więzi, długotrwałych relacji i wzajemnego wsparcia. Chcemy również poruszyć kwestię współpracy kobiet z różnych środowisk i zadać pytanie na ile jest możliwa współpraca między kobietami ponad narzuconymi nam przez patriarchat podziałami i schematami.

Wystąpienia:
1. Katarzyna Wala, Julia Kromolicka, Krystyna Lipka-Czajkowska, Kolektyw Spódnica Wolności/Skirt of Life: “From the skirt of life to the skirt of liberation. Patchwork as a symbol of female solidarity”
2. Karolina Majewska-Guede, „Dzialania niemieckiego kolektywu Kunstlerinnen Gruppe Erfurt”
3. Dorota Walentynowicz, „FF – międzynarodowa wspólnota artystek: w działaniu, w dzieleniu, w rozmowach i w marzeniach”
4. Anka Leśniak, „Frakcja – międzypokoleniowa grupa artystek. Budowanie więzi w polu sztuki”
5. Joan Snitzer, „A.I.R. Gallery (Artists in Residence, Inc.): 50 lat pierwszego kobiecego kolektywu artystycznego w USA”

photo:
NEW FUCK PARADE
Katharina von Dolffs, Julia Phillips

for/ dla:
Temporary Autonomous Zone 3 // Strefa Tymczasowo Autonomiczna 3
24 projects in 24 hours // 24 projekty w 24 godziny4. – 5.10.2014Teatr Studio / Galeria Studio / Pl. Defilad 1, PKiN, Warszawa
http://fffffff.org/taz3/

Image by Kasia Chmura-Cegielkowska
Courtesy of Teatr Studio, Warszawa

Recent years have witnessed a surge in discriminatory attitudes, state violence against citizens, and growing hostility between social groups originating from various environments. Until recently, we believed that the “West”, which we so stubbornly sought to become part of as a country, was generally a stronghold of democratic values and respect for human rights. Meanwhile, it turns out again that rights acquired once are not guaranteed forever. Paradoxically, the advent of democracy in Polandcoincided with the time when reproductive rights began to be gradually taken away from women, which currently results in fatalities among pregnant women, whom intimidated physicians are afraid to rescue. The situation appears even more terrifying after the ruling of the US Supreme Court, which deprived women of a constitutional right to abortion.

All this abuse as well as the unstable geopolitical situation and the war behind our border, in which sexual violence against women and children is used as a tactic, compel the question about the significance of our activities in the field of art. How to act in an era when cultural institutions in Poland are being systemically dismantled? Where to look for support? Perhaps it is a time when the figure of an individual artist focussed on their own art and career loses significance while collective actions reveal their potential in and towards the surrounding reality.

During the next Feminist Seminar, we wish to reflect on collective activities inspired by women in art, collaboration between artists, theorists, and between women from the art circles and other social groups. We invited submissions concerning the history and tradition of such movements as well as contemporary practices. We take an interest in collective actions in various fields, including those with people and milieus from abroad. How did they come about, what course do they take, what values do they contribute, and what conclusions can be drawn from them for the future? Finally, how can people who identify as women form good practices of collaboration, establishing connections, long-term relations and offering mutual support? We also want to address the vital question of collaboration between women from various circles and ask about the extent to which women’s cooperation is possible beyond the divisions and schemas imposed by patriarchy.

Presentations:
1. Karolina Majewska-Guede, „Activities of the German collective Kunstlerinnen Gruppe Erfurt”
2. Collective Skirts of Freedom, „From the skirt of life to the skirt of liberation. Patchwork as a symbol of female solidarity”
3. Dorota Walentynowicz, „FF International collective of female artists „
4. Anka Leśniak, „Frakcja – an intergenerational group of women artists. Building bonds in the field of art”
5. Joan Snitzer, „A.I.R. Gallery (Artists in Residence, Inc.): A brief 50-year history of the first women’s art collective in the USA”

 

photo:
NEW FUCK PARADE
Katharina von Dolffs, Julia Phillips

for/ dla:
Temporary Autonomous Zone 3 // Strefa Tymczasowo Autonomiczna 3
24 projects in 24 hours // 24 projekty w 24 godziny4. – 5.10.2014Teatr Studio / Galeria Studio / Pl. Defilad 1, PKiN, Warszawa
http://fffffff.org/taz3/

Image by Kasia Chmura-Cegielkowska
Courtesy of Teatr Studio, Warszawa

 

15 października 2022
15:00 – 18:00 CEST, 9:00 – 12:00 EDT
online:https://zoom.us/j/99637728971
Meeting ID: 996 3772 8971

15 October 2022
3 PM – 6 PM CEST, 9 AM-NOON EDT
online:https://zoom.us/j/99637728971
Meeting ID: 996 3772 8971

CFP: O alternatywnych sposobach opowiadania świata
CFP: On the Alternative Ways of Telling the World

Zapraszamy do nadsyłania propozycji na XXVI Seminarium Feministyczne:
O alternatywnych sposobach opowiadania świata
14 stycznia 2023, 15:00 – 18:00
lokal_30, Warszawa i online

Świat strukturyzują dyskursy, mające określony, własny podmiot i zbiór pojęć, prawd oraz rozpoznań decydujących o tym, co jest, a co nie jest rzeczywiste. W świecie, w którym panuje dyskurs patriarchalny podmiotem jest mężczyzna, a więc przeszłość opowiadana jest na sposób męski, przyszłość wyobrażana w męskich kategoriach, męski jest język oraz to, co dozwolone, słuszne, prawdziwe i możliwe. To, co nie mieści się w obrębie patriarchalnej opowieści o świecie, wkładane jest między bajki. W jaki sposób w takim świecie, będąc podmiotem niemęskim i/lub nieheteronormatywnym, mówić i samostanowić o sobie, wyrażać siebie i swoje zdanie, snuć marzenia i konstruować feministyczno-queerowe przyszłości?

Jedną z odpowiedzi jest język bajki i bliskich jej legendy, bujdy, bredni, tego, co nierealne, wyobrażone lub kontrfaktyczne, a także feministyczna spekulacyjna fabuła. To, co nie wpisuje się w “racjonalną” i jedynie prawdziwą, patriarchalną wizję świata, ma wobec niej potencjał wywrotowy. Hrabina Marie Catherine d’Aulnoy pisząc w XVII w. Les Contes des Fées, krytykowała dwór francuski, panujące na nim zwyczaje i konwencje, które odbierały kobietom sprawczość i wolność. Odzyskana dla feminizmu figura wiedźmy stała się w latach 70-tych matronką amerykańskich grup W.I.T.C.H. czy francuskiego feministycznego magazynu Sorcières. Wróżka czuwała nad queerowymi RadicalFaeries. Sfera tego, co zdyskredytowane jako nieprawdziwe, w rękach kobiet i queerów – podmiotów deprecjonowanych, które podobnie jak sama fantazja nie pasują do patriarchalnej wizji świata, może stanowić przepełnioną potencjalnościami przestrzeń wolności i siły.

Podczas styczniowego Seminarium Feministycznego chciałybyśmy rozważyć jakiego rodzaju możliwości opracowywania nowych przyszłości oferuje nieprawda, porozmawiać o wyobrażeniach, które stanowić mogą ostoję czy być laboratoriami dla nowych myśli i języków oraz rezerwuarami alternatywnych form życia, tożsamości i funkcjonowania w świecie. Będziemy pytać o rolę fantazji w procesie odzyskiwania – queerowania i herstoryzowania – przeszłości oraz poddawania krytyce obecnych, krzywdzących i jednostronnych, sposobów nazywania, odczuwania i narratywizowania świata, opowiadania tego, czego powiedzieć głośno nie wolno lub nie da się wyrazić “racjonalnym” językiem oraz o figury fantastyczne, które stały się narzędziami emancypacji kobiet i queerów.

autorka tekstu: Małgorzata Król

Zapraszamy do nadsyłania propozycji 20-minutowych wystąpień, które powinny zawierać informację o wystąpieniu oraz notkę o osobie autorskiej oraz zdjęcie ilustrujące prezentację. Zgłoszenia prosimy nadsyłać do 30.12.2022 na adres: seminarium.feministyczne@gmail.com

Seminarium będzie wydarzeniem towarzyszącym wystawie “Polska 2410”, artystka: Julia Woronowicz, kuratorka: Małgorzata Król, 16.12.2022-10.02.2023, lokal_30

 

 

CFP XXVI Feminist Seminar:
On the Alternative Ways of Telling the World
January 2023, 3 PM – 6 PM, lokal_30, Warsaw and online

The world is structured by discourses that have their own specified subject and a collection of concepts, truths and observations that determine what is real and what is not. In a world dominated by patriarchal discourse, the subject is a man, and therefore the past is told in a male way, the future is imagined in male categories, language is male, and so are things that are allowed, right, true and possible. What falls outside the scope of the patriarchal story of the world is treated like a fairy tale. As a non-male and/or non-heteronormative subject in such a world, how can one talk about and self-determine oneself, express oneself and one’s opinions, dream and construct feminist-queer futures?

One of the answers is the language of fairy tale and its kindred legend, tall story, nonsense, the unreal, the imagined or counterfactual, and feminist speculative storyline. Everything that does not match the “rational” and only true, patriarchal vision of the world carries a subversive potential in relation to that vision. Writing Les Contes des Fées in the 17th century, Countess Marie Catherine d’Aulnoy criticised the French royal court, its customs and conventions, which deprived women of agency and liberty. Reclaimed for feminism, the witch figure in the 1970s became a patroness of the American W.I.T.C.H. groups and the feminist magazine Sorcières. In turn, the fairy figure watched over queer RadicalFaeries. Tapped into by women and queers – belittled subjects that, like fantasy itself, do not fit within the patriarchal vision of the world – the sphere of what is discredited as false may become space of freedom and power brimming with potentiality.

During the January Feminist Seminar, we would like to consider what kind of possibilities of developing new futures are offered by non-truth. We want to talk about imagined visions that may become mainstays or laboratories of new thoughts and languages as well as reservoirs of alternative forms of life, identity and functioning in the world. We will ask about the role of fantasy in the process of reclaiming – queering and herstorying – the past and criticising the current wrongful and unilateral ways of defining, sensing and narrating the world; the role of saying what cannot be said aloud or cannot be stated in a “rational” language. We also want to enquire about fantastical figures that became tools of emancipation in the hands of women and queers.

Please submit your proposals of 20-minute papers, complete with an abstract, a bio note, and one image illustrating the presentation, not later than 30 December 2022 to:
seminarium.feministyczne@gmail.com.

The Seminar will accompany the exhibition Poland 2410, artist: Julia Woronowicz, curator: Małgorzata Król, 16 December 2022–10 February 2023, lokal_30

Julia Woronowicz, „Husaraka”, „Sarmatka”, olej na płótnie, 2022

CFP: Poza podziałami. Kolektywne działania kobiet poprzez sztukę
CFP: Beyond the Divisions. Women’s Art-Based Collective Actions

Zapraszamy do nadsyłania propozycji na XXV Seminarium Feministyczne:
Poza podziałami. Kolektywne działania kobiet poprzez sztukę
15 października 2022, 15:00 – 18:00
lokal_30, Warszawa i online

W ostatnich latach obserwujemy wzrost postaw dyskryminacyjnych, przemocy państwa wobec obywatelek i obywateli, oraz narastającą wrogość między grupami społecznymi wywodzącymi się z różnych środowisk. Do niedawna uważaliśmy, że „Zachód” do którego z wielkim uporem jako kraj dążyliśmy, w ogólnym rozrachunku, jest ostoją wartości demokratycznych i poszanowania praw człowieka. Tymczasem po praz kolejny okazuje się, że prawa raz zdobyte nie są zagwarantowane na zawsze. W Polsce paradoksalnie wraz z nastaniem ustroju demokratycznego zaczęto kobietom stopniowo odbierać prawa reprodukcyjne, co obecnie doprowadza do ofiar śmiertelnych wśród kobiet w ciąży, których zastraszeni lekarze boją się ratować. Sytuacja ta wydaje się jeszcze bardziej przerażająca po wyroku Sądu Najwyższego USA, w wyniku którego kobiety tracą konstytucyjne prawo aborcji.

W obliczu tych wszystkich nadużyć, jak również niestabilnej sytuacji geopolitycznej i wojny tuż za naszą granicą, w której jako taktyka stosowana jest seksualna przemoc wobec kobiet i dzieci, nasuwa się pytanie, jakie znaczenie mają nasze działania w polu sztuki? A jeśli tak, to jak działać w czasie, kiedy systemowo w Polsce rozmontowywane są instytucje kultury? Gdzie szukać wsparcia? Być może jest to czas, kiedy figura indywidualnego artysty sfokusowanego na własnej sztuce i karierze schodzi na dalszy plan, a ujawnia się potencjał kolektywnych działań w i wobec otaczającej rzeczywistości.

Podczas kolejnego Seminarium Feministycznego chcemy zastanowić się nad kolektywnymi działaniami inspirowanymi przez kobiety w sztuce, współpracą między artystkami, teoretyczkami, a także między kobietami ze środowisk sztuki i innymi grupami społecznymi. Czekamy na zgłoszenia, w których chcecie się podzielić zarówno historią i tradycją takich ruchów, jak współczesnymi praktykami. Interesują nas kolektywne działania w różnych obszarach, w tym z osobami i środowiskami z zagranicy. Jak do nich doszło, jak przebiegają, jakie wnoszą wartości, jakie wnioski można wyciągnąć z nich na przyszłość? I wreszcie jak osoby, które identyfikują się jako kobiety mogą tworzyć dobre praktyki współpracy, więzi, długotrwałych relacji i wzajemnego wsparcia. Chcemy również poruszyć kwestię współpracy kobiet z różnych środowisk i zadać pytanie na ile jest możliwa współpraca między kobietami ponad narzuconymi nam przez patriarchat podziałami i schematami.

Zapraszamy do nadsyłania propozycji 20-minutowych wystąpień, które powinny zawierać abstrakt oraz notkę o autorce_rze, a także co najmniej jedno zdjęcie ilustrujące prezentację. Zgłoszenia prosimy nadsyłać do 25.09.2022 na adres: seminarium.feministyczne@gmail.com.

 

 

CFP XXV Feminist Seminar:
Beyond the Divisions. Women’s Art-Based Collective Actions
15 October 2022, 3 PM – 6 PM, lokal_30, Warsaw and online

Recent years have witnessed a surge in discriminatory attitudes, state violence against citizens, and a growing hostility between social groups originating from various environments. Until recently, we believed that the “West”, which we so stubbornly sought to become part of as a country, was generally a stronghold of democratic values and respect for human rights. Meanwhile, it turns out again that rights acquired once are not guaranteed forever. Paradoxically, the advent of democracy in Poland coincided with the time when reproductive rights began to be gradually taken away from women, which currently results in fatalities among pregnant women, whom intimidated physicians are afraid to rescue. The situation appears even more terrifying after the ruling of the US Supreme Court, which deprived women of a constitutional right to abortion.

All this abuse as well as the unstable geopolitical situation and the war behind our border, in which sexual violence against women and children is used as a tactic, compel the question about the significance of our activities in the field of art. How to act in an era when cultural institutions in Poland are being systemically dismantled? Where to look for support? Perhaps it is a time when the figure of an individual artist focussed on their own art and career loses significance while collective actions reveal their potential in and towards the surrounding reality.

During the next Feminist Seminar we wish to reflect on collective activities inspired by women in art, collaboration between artists, theorists, and between women from the art circles and other social groups. We invite submissions concerning the history and tradition of such movements as well as contemporary practices. We take an interest in collective actions in various fields, including those with people and milieus from abroad. How did they come about, what course do they take, what values do they contribute, what conclusions can be drawn from them for the future? Finally, how can people who identify as women form good practices of collaboration, establishing connections, long-term relations and offering mutual support. We also want to address the vital question of collaboration between women from various circles and ask about the extent to which women’s cooperation is possible beyond the divisions and schemas imposed by patriarchy.

Please submit your proposals of 20-minute papers, complete with an abstract, a bio note, and at least one image illustrating the presentation, not later than 25 September 2022 to:
seminarium.feministyczne@gmail.com.

XXIV SemFem: Ani jednej więcej
24th SemFem: No One More

 

Ani jednej więcej! Takim hasłem wypełniły się ulice polskich miast jesienią 2021 roku po śmierci 30-letniej kobiety, która stała się jedną z pierwszych ofiar restrykcyjnego prawa aborcyjnego w Polsce. „Ani jednej więcej” – to hasło przeciw przemocy ze względu na płeć. Nawiązując do południowoamerykańskiego „Ni una menos” sprawia, że antyprzemocowy ruch zyskuje wymiar globalny.

Kobietobójstwo, psychiczne i fizyczne znęcanie się, gwałt, molestowanie, kulturowe uzależnienie kobiet od ich mężów, porzucenia kobiet ze względu na ich wiek, „ukryta” przemoc w przestrzeni publicznej, społeczne przemilczenia lub niedowierzania osobom jej doświadczającym, przemoc związana z orientacją seksualną.

Przemocy ze względu na płeć doświadczają tak kobiety, jaki mężczyźni, a także osoby niebinarne, choć z powodu struktury patriarchalnej społeczeństwa, te pierwsze zdecydowanie częściej doświadczają różnych jej form.Przemocą ze względu na płeć jest również działalność ustawodawcza rządów poszczególnych państw zakazujących lub ograniczających prawo do aborcji, a nawet dostęp środków antykoncepcyjnych. Polska wprowadziła niezwykle restrykcyjne prawo antyaborcyjne, lecz także znajduje się na ostatnim miejscuw Europie pod względem dostępności antykoncepcji. Innym ważnym problemem jest celowe ignorowanie lub negowanie zjawiska przemocy domowej, przemocy dokonywanej ze względu na płeć lub orientację seksualną, kobietobójstwa, a także odmowa udzielania dotacji organizacjom niosącym pomoc osobom doświadczającym przemocy czy wreszcie łamanie postanowień międzynarodowych konwencji antyprzemocowych.

Chcemy porozmawiać z Wami na ten niełatwy temat, przyjrzeć się jego percepcji we współczesnej kulturze, pracom tych osób, które być może same doświadczyły przemocy lub podejmują ten temat w swojej twórczości i aktywności. Zapraszamy do nadsyłania propozycji 20-minutowych wystąpień, które powinny zawierać abstrakt oraz notkę o autorce_rze, a także co najmniej jedno zdjęcie ilustrujące prezentację.

Wystąpienia tej edycji:

Dorota Nieznalska „Przemoc jako manifestacja władzy”
Zuzanna Janin „Niktt Ci nie uwierzy Zuzanno”
Monika Weiss „Nirbhaya: Pomnik-antypomnik”

Ta edycja Seminarium będzie towarzyszyła wystawie „Take my Eyes”, która odbywa się w lokalu_30 w dniach 18.02. – 21.04. 2022.

Na zdjęciu: Zuzanna Janin, „Niktt ci nie uwierzy”, 2021-2022, ledon; „TAKOTSUBO (lecząc chorobę złamanego serca)”, 2020, rysunki i kolaże

Not one more! These words resounded through the streets of Polish cities in the autumn of 2021 following the death of the 30-year-old woman who became one of the first victims of the restrictive abortion law in Poland. Not one more is a slogan against gendered violence. In reference to the South American „Ni una menos”, it lends the anti-violence movement a global dimension.

Femicide, psychological and physical abuse, rape, harassment, culturally-sanctioned dependence of women on their husbands, abandoning women because of their age, “hidden” violence in public space, the social practice of silencing or doubting individuals who experience wrongs, homophobic violence. Gender-based violence is experienced by women, men and non-binary individuals, but because of the patriarchal social structure women are most often victims of its various forms.

Gendered violence also includes legislation by state authorities that deny or limit the right to abortion, or even reduce access to contraceptives. Not only has Poland introduced an exceptionally restrictive abortion law, but also sits at the bottom of the list of European countries in terms of access to contraceptives. Another major problem is posed by deliberately ignoring or negating the phenomenon of domestic violence, violence motivated by gender or sexual orientation, femicide, as well as refusing grants for organisations that help people who experience violence and, finally, violating the provisions of international conventions onpreventing and combating violence.

We wish to discuss this difficult topic with you, examine its perception in contemporary culture, take a closer look at works by those who experienced violence themselves or addressthis topic in their practice and activities. Feel cordially invited to submit your proposals of 20-minute papers, complete with an abstract, a bio note and at least one image to illustrate thepaper.

Programme:
Dorota Nieznalska “Violence as a manifestation of power”
Zuzanna Janin “Nobody is going tto believe you, Zuzanna”
Monika Weiss “Nirbhaya: Monument-anti-monument”

This edition of the Seminar will accompany the exhibition “Take my Eyes”, which takes place at lokal_30 (February 18 – April 21 2022).

Photo: Zuzanna Janin, “Niktt Ci nie uwierzy, Zuzanno / Nobody is going to belive you, Zuzanna”, 2021-2022, ledon; “TAKOTSUBO (treating broken heart disease)”, 2020, drawings and collages

9.04.2022, godz. 15.00-18.00
lokal_30, Warszawa
oraz zoom: https://zoom.us/j/98327637002
Identyfikator spotkania: 983 2763 7002

April 9, 3 PM – 6 PM
lokal_30 gallery
and zoom meeting: https://zoom.us/j/98327637002
meeting ID: 983 2763 7002

CFP: Ani jednej więcej
CFP: No One More

Zapraszamy do nadsyłania propozycji na
XXIV Seminarium Feministyczne
Ani jednej więcej
9.04.2022, godz. 15.00-18.00
lokal_30, Warszawa

Ani jednej więcej! Takim hasłem wypełniły się ulice polskich miast jesienią 2021 roku po śmierci 30-letniej kobiety, która stała się jedną z pierwszych ofiar restrykcyjnego prawa aborcyjnego w Polsce. „Ani jednej więcej” – to hasło przeciw przemocy ze względu na płeć. Nawiązując do południowoamerykańskiego „Ni una menos” sprawia, że antyprzemocowy ruch zyskuje wymiar globalny.

Kobietobójstwo, psychiczne i fizyczne znęcanie się, gwałt, molestowanie, kulturowe uzależnienie kobiet od ich mężów, porzucenia kobiet ze względu na ich wiek, „ukryta” przemoc w przestrzeni publicznej, społeczne przemilczenia lub niedowierzania osobom jej doświadczającym, przemoc związana z orientacją seksualną.

Przemocy ze względu na płeć doświadczają tak kobiety, jaki mężczyźni, a także osoby niebinarne, choć z powodu struktury patriarchalnej społeczeństwa, te pierwsze zdecydowanie częściej doświadczają różnych jej form.Przemocą ze względu na płeć jest również działalność ustawodawcza rządów poszczególnych państw zakazujących lub ograniczających prawo do aborcji, a nawet dostęp środków antykoncepcyjnych. Polska wprowadziła niezwykle restrykcyjne prawo antyaborcyjne, lecz także znajduje się na ostatnim miejscuw Europie pod względem dostępności antykoncepcji. Innym ważnym problemem jest celowe ignorowanie lub negowanie zjawiska przemocy domowej, przemocy dokonywanej ze względu na płeć lub orientację seksualną, kobietobójstwa, a także odmowa udzielania dotacji organizacjom niosącym pomoc osobom doświadczającym przemocy czy wreszcie łamanie postanowień międzynarodowych konwencji antyprzemocowych.

Chcemy porozmawiać z Wami na ten niełatwy temat, przyjrzeć się jego percepcji we współczesnej kulturze, pracom tych osób, które być może same doświadczyły przemocy lub podejmują ten temat w swojej twórczości i aktywności. Zapraszamy do nadsyłania propozycji 20-minutowych wystąpień, które powinny zawierać abstrakt oraz notkę o autorce_rze, a także co najmniej jedno zdjęcie ilustrujące prezentację.

Zgłoszenia prosimy nadsyłać do 27.03.2022 na adres: seminarium.feministyczne@gmail.com.

Ta edycja Seminarium będzie towarzyszyła wystawie „Take my Eyes”, która odbywa się w lokalu_30 w dniach 18.02. – 21.04. 2022.

Zdjęcie: Regina José Galindo, „La Siesta”, 2016

CFP 24th Feminist Seminar
Not One More
9 April 2022, 3 PM – 6 PM, lokal_30, Warsaw

Not one more! These words resounded through the streets of Polish cities in the autumn of 2021 following the death of the 30-year-old woman who became one of the first victims of the restrictive abortion law in Poland. Not one more is a slogan against gendered violence. In reference to the South American „Ni una menos”, it lends the anti-violence movement a global dimension.

Femicide, psychological and physical abuse, rape, harassment, culturally-sanctioned dependence of women on their husbands, abandoning women because of their age, “hidden” violence in public space, the social practice of silencing or doubting individuals who experience wrongs, homophobic violence. Gender-based violence is experienced by women, men and non-binary individuals, but because of the patriarchal social structure women are most often victims of its various forms.

Gendered violence also includes legislation by state authorities that deny or limit the right to abortion, or even reduce access to contraceptives. Not only has Poland introduced an exceptionally restrictive abortion law, but also sits at the bottom of the list of European countries in terms of access to contraceptives. Another major problem is posed by deliberately ignoring or negating the phenomenon of domestic violence, violence motivated by gender or sexual orientation, femicide, as well as refusing grants for organisations that help people who experience violence and, finally, violating the provisions of international conventions onpreventing and combating violence.

We wish to discuss this difficult topic with you, examine its perception in contemporary culture, take a closer look at works by those who experienced violence themselves or addressthis topic in their practice and activities. Feel cordially invited to submit your proposals of 20-minute papers, complete with an abstract, a bio note and at least one image to illustrate thepaper.

Please send in your submissions not later than on 27 March 2022 to: seminarium.feministyczne@gmail.com.

This edition of the Seminar accompanies the exhibition „Take My Eyes”, on view at lokal_30 from 18 February to 21 April 2022.

Picture: Regina José Galindo, „La Siesta”, 2016

XXIII SemFem: Rozkosz, twórczość, spełnienie. O potrzebie kobiecej rewolucji seksualnej
23rd SemFem: Pleasure, Creativity, Fulfillment. On the Need for a Female Sexual Revolution

Kobieca seksualność. Za mało o niej mówimy, za mało kształtuje nas same, nasze relacje, naszą działalność zawodową, twórczą, nasze życia. Tymczasem wszechogarniający charakter i totalność kobiecego doświadczenia seksualnego, zatracenie poczucia własnej podmiotowości, jego rozpłynięcie się, niosą potencjał wielkiej zmiany. Ta zmiana może dokonać się na wielu poziomach: politycznym, społecznym, obyczajowym, kulturowym i duchowym.

Dotychczasowe efekty rewolty lat 60. zeszłego wieku przyniosły nam rozczarowanie. Zapomniane zostały nasze potrzeby: wciąż dominuje męskocentryczne, jednowymiarowe i pragmatyczne spojrzenie na seks. Odebranie erotyzmowi jego wymiaru egzystencjalnego, ludzkiego i duchowego, traktowanie ciała jako maszyny z instrukcją obsługi, stało się powodem do dzisiejszego zniechęcenia wolnością seksualną. Obyczajowa rewolta Zachodu ominęła zresztą Polskę szerokim łukiem, a konserwatywne rządy po 1989 roku kobiece ciała potraktowały jako daninę dla Kościoła, niczego bardziej nie pragnąc niż całkowitej kontroli naszej seksualności.

Potrzeba nam nowej praktyki, bazującej na seksualnym doświadczeniu innym niż męskie. Jego zwiazkotwórczy charakter, powiązanie z namiętnością, bliskością, poczuciem bezpieczeństwa, wreszcie niesiony przez niego specyficzny rodzaj poznania – poprzez unię myśli i czucia – ma siłę subwersji i może wysadzić w powietrze współczesny świat z jego pionowymi hierarchiami władzy, kodeksami norm i listami powinności, zakazów oraz nakazów. W tym duchu właśnie pisała Agata Araszkiewicz o kobiecym pożądaniu i popędzie, który otwiera nas na świat i relacje z innymi, który wyzwala kreatywność i chęć przedefiniowywania utartych społecznych schematów.

Nowa rewolucja przyniesie nam usankcjonowanie sposobu odczuwania, w którym pozytywnie wartościowanie są emocje, a życie duchowe i intelektualne nie będą oddzielone od ciała, lecz będą z niego wychodzić.

Czy tak właśnie przebiegnie rewolucja? Czy już widać jej oznaki?

Program:
Justyna Górowska i Ewelina Jarosz, Cyberzaślubiny z krewetkami solankowymi: prezentacja projektu zrealizowanego z założycielkami ruchu ekoseksluanego w USA – Annie Sprinkle i Beth Stephens
Aleksandra Młynarczyk-Gemza, W stronę integracji cienia. Kobiecy foto-rytuał
Hanna Nowicka, Tożsamość wypowiedziana przez ciało
Agnieszka Rayzacher, Namiętność, świadomość, intuicja. Natalia LL oraz Alicja i Bożena Wahl jako pionierki kobiecej rewolucji seksualnej

Dwudziesta trzecia edycja Seminarium Feministycznego odbędzie się w przestrzeni Galerii Studio w Warszawie i będzie towarzyszyć wystawie MATERIA(L)NIE. Alicja Bielawska i Barbara Falender, której kuratorką jest Paulina Olszewska.

Female sexuality. We don’t talk about it enough, it shapes us too little—our relationships, our professional and creative activity, our lives. Meanwhile the all-encompassing nature and totality of female sexual experience and the loss of a sense of one’s own subjectivity— its dissolution—carry potential for great change. This change can take place on many levels: political, social, moral, cultural, and spiritual.

The results of the revolt of the 1960s have so far left us disillusioned. Our needs have been forgotten—a masculine-centred, one-dimensional and pragmatic view of sex still prevails, depriving eroticism of its existential, human and spiritual dimension, treating the body as a machine with an instruction manual. This is the reason for today’s discouragement of sexual freedom.

The moral revolution of the West bypassed Poland by a wide margin, and after 1989 conservative governments treated women’s bodies as dowry for a Church desiring nothing less than total control over our sexuality.
We need a new practice based on sexual experience other than male. Its relationship-building character, its connection with passion, closeness, a sense of security, and ultimately the specific kind of cognition it brings—through a union of thought and feeling—has a power of subversion that can blow apart the contemporary world and its vertical hierarchies of power, codes of norms and lists of duties, orders and prohibitions.
It is in this spirit that Agata Araszkiewicz has written about a female desire and drive that opens us up to the world and to relationships with others, that triggers creativity and a desire to redefine established social patterns.

The new revolution will sanction a way of feeling in which emotions are positively valued, and spiritual and intellectual life will not be separated from the body, but will come from it.

Is this how the revolution will take place? Are there already signs of it?

The twenty-third edition of the Feminist Seminar will take place in the space of Galeria Studio in Warsaw and will accompany the exhibition MATERIA(L)NIE. Alicja Bielawska and Barbara Falender, curated by Paulina Olszewska.

Alicja Wahl, Pelasia, 1974, tusz na papierze, 57,5 x 59 cm

12 lutego 2022, 15:00-18:00
Galeria Studio (pl. Defilad 1, Warszawa) oraz online:https://zoom.us/j/94287995825…
Kod dostępu: 826356
Identyfikator: 942 8799 5825

February 12, 2022
Studio Gallery (pl. Defilad 1, Warsaw) and
online:https://zoom.us/j/94287995825…

 

XXII SemFem: Na granicy
22nd SemFem: On the Border
Od blisko dwóch miesięcy mamy w Polsce do czynienia z jednym poważniejszych kryzysów humanitarnych. Na naszej wschodniej granicy umierają lub trzęsą się ze skrajnego wyczerpania, zimna, głodu, a przede wszystkim ze strachu ludzie, których jedyną winą jest to, że mieli nadzieję na lepsze życie. Go back! Słyszą od funkcjonariuszy Straży Granicznej. Go back! Słyszą od wielu mieszkańców pasa przygranicznego. Zakładnicy szalonego satrapy, pionki w ohydnej politycznej rozgrywce, w której celem graczy jest uzyskać dla siebie jak najwięcej niezależnie od kosztów humanitarnych. To ci, dla których zarodek w ciele kobiety jest cenniejszy niż życie kilkuletniego dziecka, bo ten zarodek to „nasz” człowiek, a to dziecko jest „ich” dzieckiem.
Agnieszka Holland w czasie ceremonii wręczenia jej Platynowych Lwów na tegorocznym Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni wykorzystała okazję by w imieniu swoim i, jak się później okazało, wielu innych artystek i artystów, wypowiedzieć publicznie te ważne słowa:
– Moje filmy mówiły o pogardzie i nienawiści, o reżimach dzielących ludzi, politykach, którzy grają strachem i manipulują opinią publiczną, o skorumpowanych mediach. Miałam świadomość, że ten czas nie minął, ale zasnął i może się obudzić, jeśli nie będziemy czujni. To się niestety dzieje. Szczepionka Holocaustu i gułagów przestała działać – powiedziała. – Trudno mi się cieszyć naszym świętem, kiedy to samo dzieje się niedaleko, na naszych granicach, gdzie ludzie umierają z zimna w lesie, tylko dlatego, że są inni. Dzieje się to za naszym przyzwoleniem. Żadne demokratyczne państwo nie może pozwolić na to, żeby bezbronni i niewinni ludzie umierali na jego granicach. Umierali w milczeniu, jak bohaterowie moich filmów. Nie godzę się na to, żeby Straż Graniczna grała rolę strażników muru berlińskiego, a miejscowa ludność – donosicieli. Stan wyjątkowy został wprowadzony, żeby nie było śladów. Mam nadzieję, że człowieczeństwo wciąż będzie dla nas najważniejsze.
Tak jak znakomita reżyserka czujemy, że przyszedł czas szczególnej próby dla wszystkich nas – obywatelek i obywateli, a także ludzi kultury, których rola w takich sytuacjach jest zawsze szczególna. Nie każda_y ma autorytet i możliwość dotarcia ze swoim przesłaniem jak Agnieszka Holland, wiemy jednak, że wśród nas jest wiele osób, które poprzez swoją sztukę i działania odnoszą się do podsycanego przez polski rząd lęku przed innym. Pragniemy spotkać się z Wami w czasie SemFem i podyskutować o tym co możemy zrobić żeby zahamować falę strachu i nienawiści. W tym, jak i w innych momentach powinnyśmy być razem – dzielić się doświadczeniem i świadomością, że żaden człowiek nie jest nielegalny.
Przy okazji chcemy zachęcić Was do wpłat na konto Stowarzyszenia Homo Faber, które niesie pomoc osobom znajdującym się na granicy:
Konto: 93 1940 1076 3069 8598 0000 0000
https://www.hf.org.pl/ao/index.php?id=2546
Wystąpienia:
katarzyna lewandowska „Dlaczego (nie)zgadzamy się na ludobójstwo”
Karolina Gembara „Gdzie są dzieci?”
Honorata Martin “słów mi brak”
Pamela Bożek “Sama nie wiem”
Zdjęcie: Pamela Bożek, Notesy z Łukowa
The last two months have seen one of the most serious humanitarian crises in Poland. On our eastern border people are dying or trembling with extreme exhaustion, cold, hunger and above all fear. Their only fault is that they were hoping for a better life. Go back! – they hear from Border Guard officers. Go back! – they hear from many residents of the border zone. Hostages held by a mad tyrant, pawns in a disgusting political game, where the stake is to win as much as possible regardless of humanitarian costs. There are people for whom the embryo in a woman’s body is more precious than the life of a several-year-old child, because that embryo is “our” human, and that child is “their” child.
During the Platinum Lion Award ceremony at this year’s Gdynia Film Festival, Agnieszka Holland seized to opportunity to share these important words in her own name and, as it later turned out, on behalf of many other artists:
–My films talked about contempt and hatred, about regimes that divide people into better and worse, about fearmongering politicians who manipulate public opinion, about corrupted media. I was aware that this time did not end, but only fell asleep and could come back at any moment if we are not careful enough. This is unfortunately happening. The vaccines of the Holocaust and the gulags are no longer working. It is difficult for me to enjoy our holiday today if I realise that something like this is happening very close to us, on our border. That people die there, whose main sin is that they are different. This is happening with our consent. No democratic state can allow innocent people to die on its borders. Die in silence like the protagonists of my films. I do not agree to cast Polish border guards as guards of the Berlin Wall. I do not accept that the local people play the role of informers. The state of emergency has been introduced so that there are no traces. I hope that humanity will still be the most important thing for us.
Just like this eminent film director, we feel that the time has come of a special test for all of us citizens, and for people in the cultural sector, who always have a special role to play in such situations. Not everyone hasAgnieszka Holland’s authority and reach to allow them to get their message across, but we know that there are many people among us whose art and activities address the fear of otherness stoked by the Polish government. We wish to meet you at the SemFem and discuss about what can be done to stop the tide of fear and hatred. We wish to learn about your projects and activities, examples of actions from other countries. We should be together now, as in other moments, to share experiences and the awareness that no human being is illegal.
On this occasion we encourage you to donate to victims of the current crisis on the Polish border:
Homo Faber, Account number: 93 1940 1076 3069 8598 0000 0000
https://www.hf.org.pl/ao/index.php?id=7
Papers in this edition:
katarzyna lewandowska ‘Why We (Don’t) Accept Genocide’
Karolina Gembara ‘Where Are the Children?’
Honorata Martin ‘lost for words’
Pamela Bożek ‘I do not know’
Photo: Pamela Bożek, Notebooks from Łuków

11 grudnia 2021, w godz. 15.00-18.00
online

11 December 2021
online

CFP: Rozkosz, twórczość, spełnienie. O potrzebie kobiecej rewolucji seksualnej
CFP: Pleasure, creation, fulfillment. On the need for a female sexual revolution

Zapraszamy do nadsyłania propozycji na
XXIII Seminarium Feministyczne
Rozkosz, twórczość, spełnienie. O potrzebie kobiecej rewolucji seksualnej
12 lutego 2022
Galeria Studio (pl. Defilad 1, Warszawa) oraz online

Kobieca seksualność. Za mało o niej mówimy, za mało kształtuje nas same, nasze relacje, naszą działalność zawodową, twórczą, nasze życia. Tymczasem wszechogarniający charakter i totalność kobiecego doświadczenia seksualnego, zatracenie poczucia własnej podmiotowości, jego rozpłynięcie się, niosą potencjał wielkiej zmiany. Ta zmiana może dokonać się na wielu poziomach: politycznym, społecznym, obyczajowym, kulturowym i duchowym.

Dotychczasowe efekty rewolty lat 60. zeszłego wieku przyniosły nam rozczarowanie. Zapomniane zostały nasze potrzeby: wciąż dominuje męskocentryczne, jednowymiarowe i pragmatyczne spojrzenie na seks. Odebranie erotyzmowi jego wymiaru egzystencjalnego, ludzkiego i duchowego, traktowanie ciała jako maszyny z instrukcją obsługi, stało się powodem do dzisiejszego zniechęcenia wolnością seksualną. Obyczajowa rewolta Zachodu ominęła zresztą Polskę szerokim łukiem, a konserwatywne rządy po 1989 roku kobiece ciała potraktowały jako daninę dla Kościoła, niczego bardziej nie pragnąc niż całkowitej kontroli naszej seksualności.

Potrzeba nam nowej praktyki, bazującej na seksualnym doświadczeniu innym niż męskie. Jego zwiazkotwórczy charakter, powiązanie z namiętnością, bliskością, poczuciem bezpieczeństwa, wreszcie niesiony przez niego specyficzny rodzaj poznania – poprzez unię myśli i czucia – ma siłę subwersji i może wysadzić w powietrze współczesny świat z jego pionowymi hierarchiami władzy, kodeksami norm i listami powinności, zakazów oraz nakazów. W tym duchu właśnie pisała Agata Araszkiewicz o kobiecym pożądaniu i popędzie, który otwiera nas na świat i relacje z innymi, który wyzwala kreatywność i chęć przedefiniowywania utartych społecznych schematów.

Nowa rewolucja przyniesie nam usankcjonowanie sposobu odczuwania, w którym pozytywnie wartościowanie są emocje, a życie duchowe i intelektualne nie będą oddzielone od ciała, lecz będą z niego wychodzić.

Czy tak właśnie przebiegnie rewolucja? Czy już widać jej oznaki?

Dwudziesta trzecia edycja Seminarium Feministycznego odbędzie się w przestrzeni Galerii Studio w Warszawie i będzie towarzyszyć wystawie MATERIA(L)NIE. Alicja Bielawska i Barbara Falender, której kuratorką jest Paulina Olszewska.

Zapraszamy do nadsyłania propozycji 20-minutowych wystąpień, które powinny zawierać informację o wystąpieniu oraz notkę o autorce_rze, a także co najmniej jedno zdjęcie ilustrujące prezentację. Zgłoszenia prosimy nadsyłać do 29.01.2022 na adres: seminarium.feministyczne@gmail.com

zdjęcie: Barbara Falender, Poduszka erotyczna, 1974, marmur karraryjski, 18 x 18 x 14 cm, fot. Błażej Pindor

 

This is a cordial invitation to submit your proposals to
the 23rd Feminist Seminar
Pleasure, creation, fulfillment. On the need for a female sexual revolution
12 February 2022
Studio Gallery and online

Female sexuality. We don’t talk about it enough, it shapes us too little—our relationships, our professional and creative activity, our lives. Meanwhile the all-encompassing nature and totality of female sexual experience and the loss of a sense of one’s own subjectivity— its dissolution—carry potential for great change. This change can take place on many levels: political, social, moral, cultural, and spiritual.

The results of the revolt of the 1960s have so far left us disillusioned. Our needs have been forgotten—a masculine-centred, one-dimensional and pragmatic view of sex still prevails, depriving eroticism of its existential, human and spiritual dimension, treating the body as a machine with an instruction manual. This is the reason for today’s discouragement of sexual freedom.

The moral revolution of the West bypassed Poland by a wide margin, and after 1989 conservative governments treated women’s bodies as dowry for a Church desiring nothing less than total control over our sexuality.

We need a new practice based on sexual experience other than male. Its relationship-building character, its connection with passion, closeness, a sense of security, and ultimately the specific kind of cognition it brings—through a union of thought and feeling—has a power of subversion that can blow apart the contemporary world and its vertical hierarchies of power, codes of norms and lists of duties, orders and prohibitions.

It is in this spirit that Agata Araszkiewicz has written about a female desire and drive that opens us up to the world and to relationships with others, that triggers creativity and a desire to redefine established social patterns.

The new revolution will sanction a way of feeling in which emotions are positively valued, and spiritual and intellectual life will not be separated from the body, but will come from it. Is this how the revolution will take place? Are there already signs of it?

The twenty-third edition of the Feminist Seminar will take place in the space of Galeria Studio in Warsaw and will accompany the exhibition MATERIA(L)NIE. Alicja Bielawska and Barbara Falender, curated by Paulina Olszewska.

We invite you to submit proposals for 20-minute presentations, which should include information about the presentation and a note about the author and at least one photo illustrating the presentation. Please send your submissions by 29.01.2022 to: seminarium.feministyczne@gmail.com

Pictured:  Barbara Falender, Erotic Pillow, 1974, Carrara marble, 18 x 18 x 14 cm, photo by Błażej Pindor