XXIV SemFem: Ani jednej więcej
24th SemFem: No One More

 

Ani jednej więcej! Takim hasłem wypełniły się ulice polskich miast jesienią 2021 roku po śmierci 30-letniej kobiety, która stała się jedną z pierwszych ofiar restrykcyjnego prawa aborcyjnego w Polsce. „Ani jednej więcej” – to hasło przeciw przemocy ze względu na płeć. Nawiązując do południowoamerykańskiego „Ni una menos” sprawia, że antyprzemocowy ruch zyskuje wymiar globalny.

Kobietobójstwo, psychiczne i fizyczne znęcanie się, gwałt, molestowanie, kulturowe uzależnienie kobiet od ich mężów, porzucenia kobiet ze względu na ich wiek, „ukryta” przemoc w przestrzeni publicznej, społeczne przemilczenia lub niedowierzania osobom jej doświadczającym, przemoc związana z orientacją seksualną.

Przemocy ze względu na płeć doświadczają tak kobiety, jaki mężczyźni, a także osoby niebinarne, choć z powodu struktury patriarchalnej społeczeństwa, te pierwsze zdecydowanie częściej doświadczają różnych jej form.Przemocą ze względu na płeć jest również działalność ustawodawcza rządów poszczególnych państw zakazujących lub ograniczających prawo do aborcji, a nawet dostęp środków antykoncepcyjnych. Polska wprowadziła niezwykle restrykcyjne prawo antyaborcyjne, lecz także znajduje się na ostatnim miejscuw Europie pod względem dostępności antykoncepcji. Innym ważnym problemem jest celowe ignorowanie lub negowanie zjawiska przemocy domowej, przemocy dokonywanej ze względu na płeć lub orientację seksualną, kobietobójstwa, a także odmowa udzielania dotacji organizacjom niosącym pomoc osobom doświadczającym przemocy czy wreszcie łamanie postanowień międzynarodowych konwencji antyprzemocowych.

Chcemy porozmawiać z Wami na ten niełatwy temat, przyjrzeć się jego percepcji we współczesnej kulturze, pracom tych osób, które być może same doświadczyły przemocy lub podejmują ten temat w swojej twórczości i aktywności. Zapraszamy do nadsyłania propozycji 20-minutowych wystąpień, które powinny zawierać abstrakt oraz notkę o autorce_rze, a także co najmniej jedno zdjęcie ilustrujące prezentację.

Wystąpienia tej edycji:

Dorota Nieznalska „Przemoc jako manifestacja władzy”
Zuzanna Janin „Niktt Ci nie uwierzy Zuzanno”
Monika Weiss „Nirbhaya: Pomnik-antypomnik”

Ta edycja Seminarium będzie towarzyszyła wystawie „Take my Eyes”, która odbywa się w lokalu_30 w dniach 18.02. – 21.04. 2022.

Na zdjęciu: Zuzanna Janin, „Niktt ci nie uwierzy”, 2021-2022, ledon; „TAKOTSUBO (lecząc chorobę złamanego serca)”, 2020, rysunki i kolaże

Not one more! These words resounded through the streets of Polish cities in the autumn of 2021 following the death of the 30-year-old woman who became one of the first victims of the restrictive abortion law in Poland. Not one more is a slogan against gendered violence. In reference to the South American „Ni una menos”, it lends the anti-violence movement a global dimension.

Femicide, psychological and physical abuse, rape, harassment, culturally-sanctioned dependence of women on their husbands, abandoning women because of their age, “hidden” violence in public space, the social practice of silencing or doubting individuals who experience wrongs, homophobic violence. Gender-based violence is experienced by women, men and non-binary individuals, but because of the patriarchal social structure women are most often victims of its various forms.

Gendered violence also includes legislation by state authorities that deny or limit the right to abortion, or even reduce access to contraceptives. Not only has Poland introduced an exceptionally restrictive abortion law, but also sits at the bottom of the list of European countries in terms of access to contraceptives. Another major problem is posed by deliberately ignoring or negating the phenomenon of domestic violence, violence motivated by gender or sexual orientation, femicide, as well as refusing grants for organisations that help people who experience violence and, finally, violating the provisions of international conventions onpreventing and combating violence.

We wish to discuss this difficult topic with you, examine its perception in contemporary culture, take a closer look at works by those who experienced violence themselves or addressthis topic in their practice and activities. Feel cordially invited to submit your proposals of 20-minute papers, complete with an abstract, a bio note and at least one image to illustrate thepaper.

Programme:
Dorota Nieznalska “Violence as a manifestation of power”
Zuzanna Janin “Nobody is going tto believe you, Zuzanna”
Monika Weiss “Nirbhaya: Monument-anti-monument”

This edition of the Seminar will accompany the exhibition “Take my Eyes”, which takes place at lokal_30 (February 18 – April 21 2022).

Photo: Zuzanna Janin, “Niktt Ci nie uwierzy, Zuzanno / Nobody is going to belive you, Zuzanna”, 2021-2022, ledon; “TAKOTSUBO (treating broken heart disease)”, 2020, drawings and collages

9.04.2022, godz. 15.00-18.00
lokal_30, Warszawa
oraz zoom: https://zoom.us/j/98327637002
Identyfikator spotkania: 983 2763 7002

April 9, 3 PM – 6 PM
lokal_30 gallery
and zoom meeting: https://zoom.us/j/98327637002
meeting ID: 983 2763 7002

XXIII SemFem: Rozkosz, twórczość, spełnienie. O potrzebie kobiecej rewolucji seksualnej
23rd SemFem: Pleasure, Creativity, Fulfillment. On the Need for a Female Sexual Revolution

Kobieca seksualność. Za mało o niej mówimy, za mało kształtuje nas same, nasze relacje, naszą działalność zawodową, twórczą, nasze życia. Tymczasem wszechogarniający charakter i totalność kobiecego doświadczenia seksualnego, zatracenie poczucia własnej podmiotowości, jego rozpłynięcie się, niosą potencjał wielkiej zmiany. Ta zmiana może dokonać się na wielu poziomach: politycznym, społecznym, obyczajowym, kulturowym i duchowym.

Dotychczasowe efekty rewolty lat 60. zeszłego wieku przyniosły nam rozczarowanie. Zapomniane zostały nasze potrzeby: wciąż dominuje męskocentryczne, jednowymiarowe i pragmatyczne spojrzenie na seks. Odebranie erotyzmowi jego wymiaru egzystencjalnego, ludzkiego i duchowego, traktowanie ciała jako maszyny z instrukcją obsługi, stało się powodem do dzisiejszego zniechęcenia wolnością seksualną. Obyczajowa rewolta Zachodu ominęła zresztą Polskę szerokim łukiem, a konserwatywne rządy po 1989 roku kobiece ciała potraktowały jako daninę dla Kościoła, niczego bardziej nie pragnąc niż całkowitej kontroli naszej seksualności.

Potrzeba nam nowej praktyki, bazującej na seksualnym doświadczeniu innym niż męskie. Jego zwiazkotwórczy charakter, powiązanie z namiętnością, bliskością, poczuciem bezpieczeństwa, wreszcie niesiony przez niego specyficzny rodzaj poznania – poprzez unię myśli i czucia – ma siłę subwersji i może wysadzić w powietrze współczesny świat z jego pionowymi hierarchiami władzy, kodeksami norm i listami powinności, zakazów oraz nakazów. W tym duchu właśnie pisała Agata Araszkiewicz o kobiecym pożądaniu i popędzie, który otwiera nas na świat i relacje z innymi, który wyzwala kreatywność i chęć przedefiniowywania utartych społecznych schematów.

Nowa rewolucja przyniesie nam usankcjonowanie sposobu odczuwania, w którym pozytywnie wartościowanie są emocje, a życie duchowe i intelektualne nie będą oddzielone od ciała, lecz będą z niego wychodzić.

Czy tak właśnie przebiegnie rewolucja? Czy już widać jej oznaki?

Program:
Justyna Górowska i Ewelina Jarosz, Cyberzaślubiny z krewetkami solankowymi: prezentacja projektu zrealizowanego z założycielkami ruchu ekoseksluanego w USA – Annie Sprinkle i Beth Stephens
Aleksandra Młynarczyk-Gemza, W stronę integracji cienia. Kobiecy foto-rytuał
Hanna Nowicka, Tożsamość wypowiedziana przez ciało
Agnieszka Rayzacher, Namiętność, świadomość, intuicja. Natalia LL oraz Alicja i Bożena Wahl jako pionierki kobiecej rewolucji seksualnej

Dwudziesta trzecia edycja Seminarium Feministycznego odbędzie się w przestrzeni Galerii Studio w Warszawie i będzie towarzyszyć wystawie MATERIA(L)NIE. Alicja Bielawska i Barbara Falender, której kuratorką jest Paulina Olszewska.

Female sexuality. We don’t talk about it enough, it shapes us too little—our relationships, our professional and creative activity, our lives. Meanwhile the all-encompassing nature and totality of female sexual experience and the loss of a sense of one’s own subjectivity— its dissolution—carry potential for great change. This change can take place on many levels: political, social, moral, cultural, and spiritual.

The results of the revolt of the 1960s have so far left us disillusioned. Our needs have been forgotten—a masculine-centred, one-dimensional and pragmatic view of sex still prevails, depriving eroticism of its existential, human and spiritual dimension, treating the body as a machine with an instruction manual. This is the reason for today’s discouragement of sexual freedom.

The moral revolution of the West bypassed Poland by a wide margin, and after 1989 conservative governments treated women’s bodies as dowry for a Church desiring nothing less than total control over our sexuality.
We need a new practice based on sexual experience other than male. Its relationship-building character, its connection with passion, closeness, a sense of security, and ultimately the specific kind of cognition it brings—through a union of thought and feeling—has a power of subversion that can blow apart the contemporary world and its vertical hierarchies of power, codes of norms and lists of duties, orders and prohibitions.
It is in this spirit that Agata Araszkiewicz has written about a female desire and drive that opens us up to the world and to relationships with others, that triggers creativity and a desire to redefine established social patterns.

The new revolution will sanction a way of feeling in which emotions are positively valued, and spiritual and intellectual life will not be separated from the body, but will come from it.

Is this how the revolution will take place? Are there already signs of it?

The twenty-third edition of the Feminist Seminar will take place in the space of Galeria Studio in Warsaw and will accompany the exhibition MATERIA(L)NIE. Alicja Bielawska and Barbara Falender, curated by Paulina Olszewska.

Alicja Wahl, Pelasia, 1974, tusz na papierze, 57,5 x 59 cm

12 lutego 2022, 15:00-18:00
Galeria Studio (pl. Defilad 1, Warszawa) oraz online:https://zoom.us/j/94287995825…
Kod dostępu: 826356
Identyfikator: 942 8799 5825

February 12, 2022
Studio Gallery (pl. Defilad 1, Warsaw) and
online:https://zoom.us/j/94287995825…

 

XXII SemFem: Na granicy
22nd SemFem: On the Border
Od blisko dwóch miesięcy mamy w Polsce do czynienia z jednym poważniejszych kryzysów humanitarnych. Na naszej wschodniej granicy umierają lub trzęsą się ze skrajnego wyczerpania, zimna, głodu, a przede wszystkim ze strachu ludzie, których jedyną winą jest to, że mieli nadzieję na lepsze życie. Go back! Słyszą od funkcjonariuszy Straży Granicznej. Go back! Słyszą od wielu mieszkańców pasa przygranicznego. Zakładnicy szalonego satrapy, pionki w ohydnej politycznej rozgrywce, w której celem graczy jest uzyskać dla siebie jak najwięcej niezależnie od kosztów humanitarnych. To ci, dla których zarodek w ciele kobiety jest cenniejszy niż życie kilkuletniego dziecka, bo ten zarodek to „nasz” człowiek, a to dziecko jest „ich” dzieckiem.
Agnieszka Holland w czasie ceremonii wręczenia jej Platynowych Lwów na tegorocznym Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni wykorzystała okazję by w imieniu swoim i, jak się później okazało, wielu innych artystek i artystów, wypowiedzieć publicznie te ważne słowa:
– Moje filmy mówiły o pogardzie i nienawiści, o reżimach dzielących ludzi, politykach, którzy grają strachem i manipulują opinią publiczną, o skorumpowanych mediach. Miałam świadomość, że ten czas nie minął, ale zasnął i może się obudzić, jeśli nie będziemy czujni. To się niestety dzieje. Szczepionka Holocaustu i gułagów przestała działać – powiedziała. – Trudno mi się cieszyć naszym świętem, kiedy to samo dzieje się niedaleko, na naszych granicach, gdzie ludzie umierają z zimna w lesie, tylko dlatego, że są inni. Dzieje się to za naszym przyzwoleniem. Żadne demokratyczne państwo nie może pozwolić na to, żeby bezbronni i niewinni ludzie umierali na jego granicach. Umierali w milczeniu, jak bohaterowie moich filmów. Nie godzę się na to, żeby Straż Graniczna grała rolę strażników muru berlińskiego, a miejscowa ludność – donosicieli. Stan wyjątkowy został wprowadzony, żeby nie było śladów. Mam nadzieję, że człowieczeństwo wciąż będzie dla nas najważniejsze.
Tak jak znakomita reżyserka czujemy, że przyszedł czas szczególnej próby dla wszystkich nas – obywatelek i obywateli, a także ludzi kultury, których rola w takich sytuacjach jest zawsze szczególna. Nie każda_y ma autorytet i możliwość dotarcia ze swoim przesłaniem jak Agnieszka Holland, wiemy jednak, że wśród nas jest wiele osób, które poprzez swoją sztukę i działania odnoszą się do podsycanego przez polski rząd lęku przed innym. Pragniemy spotkać się z Wami w czasie SemFem i podyskutować o tym co możemy zrobić żeby zahamować falę strachu i nienawiści. W tym, jak i w innych momentach powinnyśmy być razem – dzielić się doświadczeniem i świadomością, że żaden człowiek nie jest nielegalny.
Przy okazji chcemy zachęcić Was do wpłat na konto Stowarzyszenia Homo Faber, które niesie pomoc osobom znajdującym się na granicy:
Konto: 93 1940 1076 3069 8598 0000 0000
https://www.hf.org.pl/ao/index.php?id=2546
Wystąpienia:
katarzyna lewandowska „Dlaczego (nie)zgadzamy się na ludobójstwo”
Karolina Gembara „Gdzie są dzieci?”
Honorata Martin “słów mi brak”
Pamela Bożek “Sama nie wiem”
Zdjęcie: Pamela Bożek, Notesy z Łukowa
The last two months have seen one of the most serious humanitarian crises in Poland. On our eastern border people are dying or trembling with extreme exhaustion, cold, hunger and above all fear. Their only fault is that they were hoping for a better life. Go back! – they hear from Border Guard officers. Go back! – they hear from many residents of the border zone. Hostages held by a mad tyrant, pawns in a disgusting political game, where the stake is to win as much as possible regardless of humanitarian costs. There are people for whom the embryo in a woman’s body is more precious than the life of a several-year-old child, because that embryo is “our” human, and that child is “their” child.
During the Platinum Lion Award ceremony at this year’s Gdynia Film Festival, Agnieszka Holland seized to opportunity to share these important words in her own name and, as it later turned out, on behalf of many other artists:
–My films talked about contempt and hatred, about regimes that divide people into better and worse, about fearmongering politicians who manipulate public opinion, about corrupted media. I was aware that this time did not end, but only fell asleep and could come back at any moment if we are not careful enough. This is unfortunately happening. The vaccines of the Holocaust and the gulags are no longer working. It is difficult for me to enjoy our holiday today if I realise that something like this is happening very close to us, on our border. That people die there, whose main sin is that they are different. This is happening with our consent. No democratic state can allow innocent people to die on its borders. Die in silence like the protagonists of my films. I do not agree to cast Polish border guards as guards of the Berlin Wall. I do not accept that the local people play the role of informers. The state of emergency has been introduced so that there are no traces. I hope that humanity will still be the most important thing for us.
Just like this eminent film director, we feel that the time has come of a special test for all of us citizens, and for people in the cultural sector, who always have a special role to play in such situations. Not everyone hasAgnieszka Holland’s authority and reach to allow them to get their message across, but we know that there are many people among us whose art and activities address the fear of otherness stoked by the Polish government. We wish to meet you at the SemFem and discuss about what can be done to stop the tide of fear and hatred. We wish to learn about your projects and activities, examples of actions from other countries. We should be together now, as in other moments, to share experiences and the awareness that no human being is illegal.
On this occasion we encourage you to donate to victims of the current crisis on the Polish border:
Homo Faber, Account number: 93 1940 1076 3069 8598 0000 0000
https://www.hf.org.pl/ao/index.php?id=7
Papers in this edition:
katarzyna lewandowska ‘Why We (Don’t) Accept Genocide’
Karolina Gembara ‘Where Are the Children?’
Honorata Martin ‘lost for words’
Pamela Bożek ‘I do not know’
Photo: Pamela Bożek, Notebooks from Łuków

11 grudnia 2021, w godz. 15.00-18.00
online

11 December 2021
online

XXI SemFem: Wiedza wyklęta | część druga
21st SemFem: Cursed Knowledge | part two

Punktem wyjścia do tej edycji Seminarium Feministycznego jest figura Wiedźmy reprezentująca obszary wiedzy rugowane, marginalizowane i deprecjonowane w patriarchalnej wizji świata, przedstawiającej się jako „racjonalną”, „uniwersalną”, a więc jedyną słuszną i jedyną możliwą. Ta narracja, mimo iż podlegająca ciągłej dekonstrukcji m.in. w perspektywie feministycznej, studiach nad imperializmem i kolonializmem oraz nad szeroko pojętą klasowością w społeczeństwach, wciąż determinuje charakter relacji jakie w nich zachodzą, definiuje pozycję kobiet, stosunek do mniejszości, natury i praw zwierząt. Według tego paradygmatu – wyższości gatunku ludzkiego, a konkretnie jego męskiej i białej odmiany – sformatowane zostało nasze widzenie świata, eksploatowanie naturalnych zasobów dla zysku i wygody rasy ludzkiej.

„Odkrycia geograficzne” uruchomiły zawłaszczanie i niszczenie kultur pozaeuropejskich oraz wyzysk ludzi kolorowych. A procesy czarownic skutecznie przypieczętowały uprzedmiotowienie, zniewolenie i zastraszenie kobiet jako grupy społecznej, dokonując ostatecznego rozdziału kiedyś nierozerwalnych sfer – mocy kobiecej seksualności i sacrum. System zarządzania społeczeństwami oparty na przemocy grup roszczących sobie prawo do przywilejów wobec pozostałych, dzięki będącym w jego służbie religii, filozofii, nauce, medycynie oraz sztuce, wytworzył instytucje legitymizujące i usprawiedliwiające jego działania. Nie mógłby jednak tak sprawnie i długofalowo działać, bez zarządzania wiedzą, decydowania o tym kto może w jej tworzeniu uczestniczyć, kto ma do niej dostęp, a przede wszystkim w jaki sposób jest ona konstruowana. Jaki tekst może być uważany za naukowy? Jaki rodzaj aktywności twórczej to sztuka?

Program:
1. Katarzyna Swinarska, Czarownica jako czuła opiekunka i siostra, outsiderka
2. Elka Krajewska, Zlot Pra-Matria – 19-30 września 2007 – świadectwo
3. Joanna Pawlik, Odmienna kobiecość
4. Iza Moczarna-Pasiek, Czerwony Namiot – Ćwiczenia z Krwawienia

Na zdjęciu: Katarzyna Swinarska, dokumentacja akcji zbierania pokrzyw, fot. Jarosław Czarnecki

This time, the Feminist Seminar revolves around the Witch figure. The Witch represents everything that is eliminated, marginalised and belittled in the patriarchal vision of the world, which posits itself as “rational”, “universal”, and therefore as the only right and possible vision. Although this narrative undergoes an ongoing deconstruction, for example in feminism, studies on imperialism, colonialism and broadly understood class issues in societies, it continues to determine social relations. It defines the position of women, attitudes to minorities, nature and animal rights. This paradigm of superiority of the human species, or more precisely its male and white representatives, has formatted our worldview, leading to the exploitation of natural resources for the sake of profit and comfort of the human race.

“Geographical discoveries” unleashed the appropriation and destruction of non-European cultures and the exploitation of people of colour. Witch trials effectively sealed the objectification, enslavement and intimidation of women as a social group, introducing an ultimate division between once inseparable spheres: the power of female sexuality and the sacred. The social management system based on violence perpetrated by groups claiming privilege over others, with the help of religion, philosophy, science, medicine and art at its service, created institutions that legitimise and justify its actions. However, it could not operate so effectively and for so long without knowledge management: choosing those who can participate in building it, who have access to it, and above all determining the manner of knowledge construction. What kind of texts can be deemed scientific? What kind of creative activity is art?

Programme
Katarzyna Swinarska, The Witch as a Tender Carer and Sister, an Outsider
Elka Krajewska, Pra-Matria Congress – 19–30 September 2007 – A Testimony
Joanna Pawlik, A Different Womanhood
Iza Moczarna-Pasiek, Red Tent – Exercises in Bleeding.

Image: Katarzyna Swinarska, documentation of the nettles picking action, photo by Jarosław Czarnecki

Katarzyna Swinarska, dokumentacja akcji zbierania pokrzyw, fot. Jarosław Czarnecki

„Wiedza wyklęta” | część druga
24 października 2021, w godz. 15.00-18.00
lokal_30, ul. Wilcza 29/12, Warszawa
oraz online

XX SemFem: Wiedza tajemna
20th SemFem: Cursed Knowledge

Punktem wyjścia do czerwcowego Seminarium Feministycznego będzie figura Wiedźmy reprezentująca obszary wiedzy rugowane, marginalizowane i deprecjonowane w patriarchalnej wizji świata, przedstawiającej się jako „racjonalną”, „uniwersalną”, a więc jedyną słuszną i jedyną możliwą. Ta narracja, mimo iż podlegająca ciągłej dekonstrukcji m.in. w perspektywie feministycznej, studiach nad imperializmem i kolonializmem oraz nad szeroko pojętą klasowością w społeczeństwach, wciąż determinuje charakter relacji jakie w nich zachodzą, definiuje pozycję kobiet, stosunek do mniejszości, natury i praw zwierząt. Według tego paradygmatu – wyższości gatunku ludzkiego, a konkretnie jego męskiej i białej odmiany – sformatowane zostało nasze widzenie świata, eksploatowanie naturalnych zasobów dla zysku i wygody rasy ludzkiej.

„Odkrycia geograficzne” uruchomiły zawłaszczanie i niszczenie kultur pozaeuropejskich oraz wyzysk ludzi kolorowych. A procesy czarownic skutecznie przypieczętowały uprzedmiotowienie, zniewolenie i zastraszenie kobiet jako grupy społecznej, dokonując ostatecznego rozdziału kiedyś nierozerwalnych sfer – mocy kobiecej seksualności i sacrum. System zarządzania społeczeństwami oparty na przemocy grup roszczących sobie prawo do przywilejów wobec pozostałych, dzięki będącym w jego służbie religii, filozofii, nauce, medycynie oraz sztuce, wytworzył instytucje legitymizujące i usprawiedliwiające jego działania. Nie mógłby jednak tak sprawnie i długofalowo działać, bez zarządzania wiedzą, decydowania o tym kto może w jej tworzeniu uczestniczyć, kto ma do niej dostęp, a przede wszystkim w jaki sposób jest ona konstruowana. Jaki tekst może być uważany za naukowy? Jaki rodzaj aktywności twórczej to sztuka?

Otrzymałyśmy bardzo dużo zgłoszeń, postanowiłyśmy podzielić tę edycję Seminarium na dwie części.

Program pierwszej edycji:
Anka Leśniak, Annamarija Batista: „Witches, Orientalism & Unconsciousness as Protagonists of Viennese Modernity”;
Marta Kudelska: „Magia, groza, spirytyzm – trzy „wiedźmy” współczesnej sztuki”;
Nina Hobgarska: „Urszula Broll. Komunikaty z innego świata”;
Małgorzata Rybak: „Czarna Wenus”;
Katarzyna Oczkowska: „Jeśli jesteś kobietą i odważysz się zajrzeć w głąb siebie, jesteś czarownicą. Ciało Dariny Alster”;
Katarzyna Sienkiewicz: „Tkackie zaklinanie”.

Seminarium jest wydarzeniem towarzyszącym wystawie “Witches, Orientalism and Unconsciousness as Protagonists of Viennese Modernity”, artystki: Ana Hoffner, Anka Leśniak, kuratorka Anamarija Batista, Austriackie Forum Kultury w Warszawie.

This June, the Feminist Seminar revolves around the Witch figure. The Witch represents everything that is eliminated, marginalised and belittled in the patriarchal vision of the world, which posits itself as “rational”, “universal”, and therefore as the only right and possible vision. Although this narrative undergoes an ongoing deconstruction, for example in feminism, studies on imperialism, colonialism and broadly understood class issues in societies, it continues to determine social relations. It defines the position of women, attitudes to minorities, nature and animal rights. This paradigm of superiority of the human species, or more precisely its male and white representatives, has formatted our worldview, leading to the exploitation of natural resources for the sake of profit and comfort of the human race.

“Geographical discoveries” unleashed the appropriation and destruction of non-European cultures and the exploitation of people of colour. Witch trials effectively sealed the objectification, enslavement and intimidation of women as a social group, introducing an ultimate division between once inseparable spheres: the power of female sexuality and the sacred. The social management system based on violence perpetrated by groups claiming privilege over others, with the help of religion, philosophy, science, medicine and art at its service, created institutions that legitimise and justify its actions. However, it could not operate so effectively and for so long without knowledge management: choosing those who can participate in building it, who have access to it, and above all determining the manner of knowledge construction. What kind of texts can be deemed scientific? What kind of creative activity is art?

We have received numerous submissions and decided to divide this Seminar edition into two parts.

Programme of the first part:
Anka Leśniak, Annamarija Batista: “Witches, Orientalism & Unconsciousness as Protagonists of Viennese Modernity”;
Marta Kudelska: “Magic, Horror, Spiritism – the “Three Witches” of Contemporary Art”;
Nina Hobgarska: „Urszula Broll. Messages from Another World”;
Katarzyna Oczkowska: “If You Are a Woman and Dare to Look Inside Yourself, You Are a Witch. The Body of Darina Alster”;
Katarzyna Sienkiewicz: „Casting a Weaver’s Spell”;
Małgorzata Rybak: “The Black Venus”.

The Seminar accompanies the exhibition “Witches, Orientalism and Unconsciousness as Protagonists of Viennese Modernity”, artists: Ana Hoffner, Anka Leśniak, curator: Anamarija Battista, Austrian Cultural Forum in Warsaw.

Urszula Broll, Tajemna Góra, 1997, akwarela, papier, wł. R.Urbanowicz, fot. T.Mielech. Dzięki uprzejmości Fundacji Katarzyny Kozyry

12 czerwca 2021, w godz. 11.00-14.00
online

12 June 2021, 11 AM – 2 PM
online

XIX SemFem: Drogi do feminizmu
19th SemFem: Paths to Feminism

Żyjemy w momencie feministycznego przebudzenia w Polsce. Idee feminizmu znajdują coraz szerszy odbiór, a dynamika przemian społecznych i politycznych sprawia, że skłaniamy się w stronę protestów i aktywizmu. Głośno krzyczymy i upominamy się o swoje prawa. Coraz więcej osób jest świadomych tego, że nadszedł czas równych praw wszystkich członków społeczeństwa, a oprócz przemiany społecznej mamy także do czynienia ze zmianą generacyjną: do ruchu przyłączają się młode działaczki, do kobiet, osób niebinarnych i transpłuciowych przyłączają się wreszcie mężczyźni, powstaje też wiele nowych inicjatyw prorównościowych. Nowa generacja przynosi ze sobą bezkompromisowość, odwagę i własne spojrzenie na świat oraz właściwe sobie sposoby działania.

Interesuje nas spojrzenie na najnowszą historię ruchu feministycznego w środowisku zajmującym się kulturą audiowizualną. Ciekawi nas również spojrzenie na najnowszą historię ruchu feministycznego w środowisku zajmującym się kulturą audiowizualną. Każda, każde i każdy z nas ma przecież swoją własną historię dojrzewania do ruchu feministycznego, niezależnie od stopnia aktywizmu.

Otrzymałyśmy bardzo dużo znakomitych zgłoszeń, postanowiłyśmy więc rozbić tę edycję SemFem na dwie części, pierwsza z nich odbyła się 6 marca.

Program:
1. Lila Kalinowska „Tablica”
2. Zuzanna Janin „A ty Zuziu, kim chciałabyś zostać gdy dorośniesz? Sufrażystką.”
3. Dominika Borkowska „SIOSTRZEŃSTO – brzeg dla rozbijających się fal”
4. Iza Moczarna-Pasiek „Krąg”
5. Paweł Korbus i Martyna Karpowicz „Poniewczasie”

Na zdjęciu: Zuzanna Janin, „Objet trouvé. Maria”, 2018

We are witnessing a feminist awakening in Poland. Feminist ideas are gaining ever wider currency and the dynamic of social and political transformations compels us to turn to protests and activism. We scream out loud and demand our rights. More and more people are aware
that the time has come for all members of the society to enjoy equal rights, and that the social re-orientation is accompanied by a generational change: the movement is joined by young activists, women, non-binary individuals and transgender people are finally joined by men, and new equality-oriented initiatives are mushrooming. The new generation contributes with their uncompromising attitude, courage, their own outlook on the world, and their proper modes of action.

We take interest in the latest history of the feminist movement in the milieu involved in audiovisual culture. After all, each of us has their own history of becoming ripe for the feminist movement, regardless of the degree of our activist involvement.

We have received a great many excellent submissions, and therefore we have decided to divide this edition into two parts, the first one took place on 6 March.

Programme:
1. Lila Kalinowska „Commemorative Plaque”
2. Zuzanna Janin “What about you, Suzy, who would you like to be when you grow up? A suffragette.”
3. Dominika Borkowska „SISTERHOOD: A Shore for Crashing Waves”
4. Iza Moczarna-Pasiek „Circle”
5. Paweł Korbus i Martyna Karpowicz „Belatedly”

Image: Zuzanna Janin, „Objet trouvé. Maria”, 2018

Zuzanna Janin, „Objet trouvé. Maria”, 2018

17 kwietnia 2021, w godz. 15.00-18.00
online

17 March 202, 3 PM – 6 PM
online

XVIII Seminarium Feministyczne: Drogi do feminizmu
18th Feminist Seminar: Paths to Feminism

Żyjemy w momencie feministycznego przebudzenia w Polsce. Idee feminizmu znajdują coraz szerszy odbiór, a dynamika przemian społecznych i politycznych sprawia, że skłaniamy się w stronę protestów i aktywizmu. Głośno krzyczymy i upominamy się o swoje prawa. Coraz więcej osób jest świadomych tego, że nadszedł czas równych praw wszystkich członków społeczeństwa, a oprócz przemiany społecznej mamy także do czynienia ze zmianą generacyjną: do ruchu przyłączają się młode działaczki, do kobiet, osób niebinarnych i transpłciowych przyłączają się wreszcie mężczyźni, powstaje też wiele nowych inicjatyw prorównościowych. Nowa generacja przynosi ze sobą bezkompromisowość, odwagę i własne spojrzenie na świat oraz właściwe sobie sposoby działania.Interesuje nas spojrzenie na najnowszą historię ruchu feministycznego w środowisku zajmującym się kulturą audiowizualną. Każda, każde i każdy z nas ma przecież swoją własną historię dojrzewania do ruchu feministycznego, niezależnie od stopnia aktywizmu.

Otrzymałyśmy bardzo dużo znakomitych zgłoszeń, postanowiłyśmy więc rozbić tę edycję SemFem na dwie części, druga odbędzie się 17 kwietnia.

Program seminarium:
1. Bożena Czubak, Czego nie chcemy usłyszeć. Na marginesie prac Zbigniewa Libery i Krzysztofa Wodiczki
2. Paweł Żukowski, Feminizm nie boli
3. Anna Orbaczewska, Droga do tego, żeby widzieć i zobaczyć
4. Ewa Zarzycka, Życie codzienne/życie niecodzienne

We are witnessing a feminist awakening in Poland. Feminist ideas are gaining ever wider currency and the dynamic of social and political transformations compels us to turn to protests and activism. We scream out loud and demand our rights. More and more people are aware that the time has come for all members of the society to enjoy equal rights, and that the social re-orientation is accompanied by a generational change: the movement is joined by young activists, women, non-binary individuals and transgender people are finally joined by men, and new equality-oriented initiatives are mushrooming. The new generation contributes with their uncompromising attitude, courage, their own outlook on the world, and their proper modes of action. We take interest in the latest history of the feminist movement in the milieu involved in audiovisual culture. After all, each of us has their own history of becoming ripe for the feminist movement, regardless of the degree of our activist involvement.

We have received a great many excellent submissions, and therefore we have decided to divide this edition into two parts, with the second one scheduled for 17 April.

Programme:
1. Bożena Czubak, What We Do Not Want to Hear. On the Margins of Works by Zbigniew Libera and Krzysztof Wodiczko
2. Paweł Żukowski, Feminism Does Not Hurt
3. Anna Orbaczewska, The Road to Looking and Seeing
4. Ewa Zarzycka, Ordinary Life/Extraordinary Life

Anna Orbaczewska, "Sparaliżowana" | "Paralysed", 2003

6 marca 2020, w godz. 15.00-18.00
Hybrydowo – w lokalu_30 oraz online

6 March 2020, 3 PM – 6 PM
Hybrid event: lokal_30 and online

XVII Seminarium Feministyczne: Queerowe fantazmaty, queerowe realia
15th Feminist Seminar: Queer Phantasms, Queer Realities

Zapraszamy na drugą część Seminarium Feministycznego poświęconego queerowi i sztuce, a także intelektualnemu dziedzictwu i wpływowi Marii Janion. Jego pierwsza część zatytułowana była „Duch inności. Artyski i artyści wobec mniejszości seksualnych” i odbyła się 10 października 2020 roku z udziałem Tomasza Kitlińskiego, Pawła Leszkowicza, Liliany Piskorskiej i Kingi Michalskiej.

Tytuł tamtego Seminarium inspirowany był książką zmarłej niedawno Marii Janion „Kobiety i duch inności”, w której autorka opisuje tłumioną przez społeczeństwo i kulturę odmienność. Janion w udzielonym Kazimierze Szczuce w 2012 roku wywiadzie-rzece dokonała coming-outu, stając się tym samym mentronką nie tylko polskich feministek, ale również wszystkich mniejszości seksualnych.

Wydarzenia z sierpnia tego roku – najpierw okołowyborcza nagonka na środowisko LGBTQ+, a później aresztowanie Margot, działaczki równościowego ruchu Stop Bzdurom świadczą o tym, że rząd polski zgodnie ze niesławnymi słowami prezydenta Dudy „to nie osoby, to ideologia” zamierza systematycznie tępić, a przede wszystkim wzbudzać społeczną nienawiść do przedstawicieli tej społeczności, do osób nieheteronormatynych.

W czasie XVII edycji Seminarium Feministycznego pragniemy przyjrzeć się artystkom i artystom, które i którzy w swojej działalności upominają się o prawa mniejszości seksualnych, będąc jednocześnie niejednokrotnie tych mniejszości reprezentantami_tkami. Zachęcimy też do refleksji nad dziedzictwem Marii Janion i wpływem jej dzieła na sztukę współczesną, szczególnie zaś na działania prorównościowe. Opowie o nich Agata Araszkiewicz, która tak zapowiada swoje wystąpienie: Kultura wizualna dla projektu humanistyki Marii Janion była jednym najważniejszych odniesień myślenia o współczesności. Projekt ten należy rozumieć jako refleksję o napięciach symbolicznych, politycznych i społecznych zanurzonych w przeszłości, ale projektujących silnie nasza przyszłość. Zarówno w studiach nad romantyzmem i jego odmianie krajowej, martyrologicznej, jak i w wizji humanistyki w ruchu, przekraczającej stale nasza kondycje, jakimi była seria „Transgresje”, Janion stale odnosiła się do sztuki. Kompleksy znaczeń, które przynoszą fantazmaty artystyczne maja często potencje emancypacyjna, wystarczy tylko umieć je przeczytać. W myśleniu Janion i jej teoretycznej praktyce nie zabrakło także doświadczenia wystawienniczego, jakim był w 2005 roku projekt „Polka. Medium, cień, wyobrażenie”, pokazany w warszawskim CSW. Jak rozumieć i łączyć wizualność, sztukę i myślenie mniejszościowe?

Program seminarium:
1. Gabriela Skrzypczak „Lezby Karoliny Sobel. Czy potrzebujemy lesbijskiej teorii sztuki?
2. Izabela Maciejewska „Transgresja vs transfobia – sztuka jako narzędzie buntu i społecznej zmiany
3. Agata Araszkiewicz „Sztuka myślenia, czyli myślenie i sztuka. Projekt artystycznej krytyki fantazmatycznej Marii Janion

Feel cordially invited to the second part of the Feminist Seminar devoted to queer and art as well as the intellectual legacy and influence of Maria Janion. The first part, titled “The Spirit of Otherness. Artists and Sexual Minorities”, took place on 10 October 2020 with Tomasz Kitliński, Paweł Leszkowicz, Liliana Piskorska and Kinga Michalska as guests.

The title of the previous Seminar was inspired by the book by recently deceased Maria Janion Kobiety i duch inności [Women and the Spirit of Otherness], in which the author discussed otherness repressed by the society and culture. In the book-size interview conducted by Kazimiera Szczuka in 2012 Janion came out as a lesbian, thus becoming a mentor not only of Polish feminists, but also all sexual minorities.

The developments in August this year – the election campaign bashing of the LGBTQ+ community, followed by the arrest of Margot, an activist of the equality-oriented Stop Bullshit movement – are testament to the Polish government’s intention to follow the infamous words of President Andrzej Duda, “they are not people, it’s ideology” and systematically suppress
and, above all, stir up the society’s hatred of the community of non-heteronormative individuals.

During the 17th edition of the Feminist Seminar, we wish to look at artists whose work calls for the rights of sexual minorities, and who often represent these minorities themselves. We also encourage reflection on the legacy of Maria Janion and the impact of her work on contemporary art with a particular focus on equality-driven activities. These will be discussed by Agata Araszkiewicz, who announces her lecture as follows: Visual culture was one of the crucial references for thinking about contemporaneity in Maria Janion’s project of the humanities. This project should be understood in terms of reflection on symbolic, political and social tensions that are immersed in the past, but powerfully design our future. Janion constantly referred to art in her studies on Romanticism and its Polish, martyrological variation as well as in her vision of the humanities in motion, serving to constantly overcome our condition, represented by the Transgresje [Transgressions] series. The complexes of meanings that result from artistic phantasms often manifest an emancipatory potential, provided that one is able to decipher them. Janion’s thought and theoretical practice also involved an exhibition experience – the project “Polish Woman. Medium, Shadow, Image” at Warsaw’s CCA Ujazdowski Castle in 2005. How to understand and combine visuality, art and minoritarian thinking?

Seminar programme:
1. Gabriela Skrzypczak, “Lezby by Karolina Sobel. Do We Need a Lesbian Art Theory?
2. Izabela Maciejewska, “Transgression vs Transphobia – Art as a Tool of Revolt and Social Change
3. Agata Araszkiewicz, “The Art of Thinking, or Thinking and Art. Maria Janion’s Project of Phantasmal Art Critique

Karol Radziszewski, Maria Janion, z cyklu Poczet, 2017, akryl na płótnie | Karol Radziszewski, Maria Janion, from the series Roster, 2017, acrylic on canvas

19 grudnia 2020, online, godz. 12.00-15.00

19 December 2020, online, noon – 3 PM

XVI Seminarium Feministyczne: Wojowniczki. Rzecz o aborcji
16th Feminist Seminar: Women Warriors. On Abortion

W Polsce po 1989 cenę za transformację ustrojową i odzyskanie wolności zapłaciły przede wszystkim kobiety. Jak gorzko pisała Agnieszka Graff w książce „Świat bez kobiet”, życie i zdrowie Polek, a także ich konstytucyjne wolności, zostały złożone przez Państwo w darze Kościołowi w nagrodę za poparcie opozycji w latach 80. ustawa antyaborcyjna z 1993 roku (a dokładniej „Ustawa o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży”), bo o niej mowa, wywołała wielką falę protestów społecznych. Było to niezwykle restrykcyjne prawo antyaborcyjne, które w polskim życiu politycznym obdarzono mianem „kompromisu”, choć nie miało z nim nic wspólnego. Nie było też nigdy konsultowane z samymi zainteresowanymi, czyli z kobietami.

Program Seminarium:
1. Milada Ślizińska, Your body is a battleground
2. Katarzyna Górna, Urodziłam się Kobietą
3. Monika Mamzeta, Jak dorosnę będę dziewicą – rzecz o heroizmie kobiet
4. Magdalena Kąkolewska, Pula Rego- portugalska odpowiedź w kwestii aborcji.

Dzisiaj nawet „kompromis” został zerwany. Polski rząd wyjmuje z zamrażarki fundamentalistyczne projekty ustaw ograniczające prawa kobiet i zagrażające ich zdrowiu i życiu. Starym zwyczajem mężczyźni nie mający wiele wspólnego z rodzeniem i wychowaniem dzieci, dążą do władzy nad kobiecymi ciałami. Jednak w Polsce roku 2020, w dobie szalejącej epidemii i nieudolnych rządów polityków prawicy zblatowanej z Kościołem, zakazanie aborcji z przesłanek embriopatologicznych, wywołało niesamowitą mobilizacją społeczną. W chwili gdy piszemy te słowa, na ulicach polskich miast i miasteczek trwają zbiorowe protesty.

Aborcja ma być przykrywką dla porażki polityków w radzeniu sobie z pandemią, dla tego, że państwo polskie nie chroni należycie swoich obywateli. Rządzący, próbując wywołać wojnę światopoglądową, działają według przeanalizowanej przez Naomi Klein doktryny szoku i zasad opisanego przez Giorgio Agambena stanu wyjątkowego. Protestujemy przeciwko instrumentalnemu wykorzystania praw kobiet dla PR-u rządzącej partii. Nie zgadzamy się jednak na traktowanie praw reprodukcyjnych kobiet jako tematu zastępczego, mimo że zostały one zaprzęgnięte do pisowskiej socjotechniki rządzenia. Nie zgadzamy się na barbarzyńskie prawo i nierząd w przebraniu rządu.

Zabieramy głos w sprawie aborcji, nie możemy bowiem milczeć w sytuacji gdy prawa nas i naszych sióstr zostały pogwałcone.

In Poland after 1989, the price for the political transformation and regained freedom was paid primarily by women. As Agnieszka Graff bitterly wrote in her book Świat bez kobiet [World without Women], the life and health of Polish women, and their constitutional freedoms, became an offering from the state to the Church in reward for supporting the political opposition in the 1980s. The anti-abortion act from 1993 (or more precisely “The Family Planning, Human Embryo Protection and Conditions of Permissibility of Abortion Act”) provoked a massive outburst of social protest. This extremely restrictive anti-abortion law, hailed as a “compromise” in Polish political life, is in fact far-removed from any kind of compromise. It was also never consulted with those whom it concerned the most: women.

Seminar Programme:
1. Milada Ślizińska, Your Body Is a Battleground
2. Katarzyna Górna, I Was Born a Woman
3. Monika Mamzeta, When I Grow up, I’ll Be a Virgin – on Women’s Heroism
4. Magdalena Kąkolewska, Pula Rego – Portuguese Response to the Question of Abortion

Today, even that “compromise” has been done away with. The Polish government is currently proceeding with previously latent fundamentalist bills that restrict women’s rights and pose threat to their health and life. As it is usually the case, men, who have little to do with giving birth and raising children, seek control over women’s bodies. However, in Poland in 2020, amid the raging pandemic and failing rule of right-wing politicians allied with the Church, a ban on abortion for embryo-pathological reasons mobilised the society to an incredible extent. At the time of writing, massive protests are rocking the streets of Polish cities and towns.

Abortion was meant to serve as a cover-up for politicians’ failure in tackling the pandemic, since the Polish state does not duly protect the lives of its citizens. Seeking to unleash an ideological war, those in power act according to the rules of shock doctrine, as analysed by Naomi Klein, and state of exception, as described by Giorgio Agamben. We protest against the instrumental use of women’s rights for the sake of the ruling party’s PR. But we also cannot accept treating women’s reproductive rights as a red herring, although these have been harnessed for the ruling party’s sociotechnical goals. We rebel against this barbarian law and lawlessness disguised as governance.

We speak out on abortion because we cannot stay silent when our and our sisters’ rights have been violated.

 

Barbara Kruger, Your body is a battleground, 1989

28 listopada 2020, online, godz. 12:00-15:00

28 November 2020, online, noon – 3 PM

XV Seminarium Feministyczne: Duch inności. Artystki i artyści wobec mniejszości seksualnych
15th Feminist Seminar: The Spirit of Otherness. Artists and Sexual Minorities

Tytuł kolejnego Seminarium Feministycznego inspirowany jest książką zmarłej niedawno Marii Janion Kobiety i duch inności, w której autorka opisuje tłumioną przez społeczeństwo i kulturę odmienność. Janion w udzielonym Kazimierze Szczuce w 2012 roku wywiadzie-rzece dokonała coming-outu, stając się tym samym matronką nie tylko polskich feministek, ale również wszystkich mniejszości seksualnych.

Wydarzenia ostatnich tygodni – najpierw okołowyborcza nagonka na środowisko LGBTQ+, a później aresztowanie Margot, działaczki równościowego ruchu Stop Bzdurom świadczą o tym, że rząd polski, zgodnie ze niesławnymi słowami prezydenta Dudy „to nie osoby, to ideologia”, zamierza systematycznie tępić, a przede wszystkim wzbudzać społeczną nienawiść do przedstawicieli tej społeczności, do osób nieheteronormatynych.

W czasie XV edycji Seminarium Feministycznego pragniemy przyjrzeć się artystkom i artystom, które i którzy w swojej działalności upominają się o prawa mniejszości seksualnych, będąc jednocześnie niejednokrotnie tych mniejszości reprezentantami_tkami. Zachęcamy też do refleksji nad dziedzictwem Marii Janion i wpływem jej dzieła na sztukę współczesną, szczególnie zaś na działania prorównościowe.

Program Seminarium:
1. Inność Marii Janion i sztuki mniejszości – wystąpienie Tomka Kitlińskiego i Pawła Leszkowicza.
2. Pięć panien Borówczanek. Wszystkie te historie o złości-miłości, o queerowym feminizmie i nienormatywnej kobiecości – o swojej praktyce artystycznej opowie Liliana Piskorska.
3. Czy troska ma płeć? – Kinga Michalska o swoich zdjęciach, filmach, zinie oraz o queerowym aktywizmie.

The title of the next Feminist Seminar borrows inspiration from a book by the recently deceased Maria Janion, titled Kobiety i duch inności [Women and the Spirit of Otherness], in which the author discusses otherness repressed by the society and culture. In the book-size interview conducted by Kazimiera Szczuka in 2012 Janion came out as a lesbian, thus becoming a matriarch not only of Polish feminists, but also all sexual minorities.

The developments of the recent weeks – the election campaign bashing of the LGBTQ+ community, followed by the arrest of Margot, an activist of the equality-oriented Stop Bullshit movement – are testament to the Polish government’s intention to follow the infamous words of President Andrzej Duda, “they are not people, it’s ideology”, and systematically suppress and, above all, stir up the society’s hatred of the community of non-heteronormative individuals.

The 15th edition of the Feminist Seminar takes a closer look at artists whose work calls for the rights of sexual minorities, and who often represent these minorities themselves. We also encourage reflection on the legacy of Maria Janion and the impact of her work on contemporary art with a particular focus on equality-driven activities.

Seminar Programme:
1. The Otherness of Maria Janion and the Arts of Minorities – presentation by Tomek Kitliński and Paweł Leszkowicz.
2. Five Misses Borówczanka. All these Stories about Anger-Love, Queer Feminism and Non-Normative Womanhood – Liliana Piskorska discusses her artistic work.
3. Does Care Have a Gender? – Kinga Michalska talks about her photographs, films, zin and queer activism.

Liliana Piskorska, Sourcebook nr 25 | Wahlverwandtschaften #1, 2020, fotografia cyfrowa

10 października 2020, godz. 12.00-15.00
lokal_30 oraz online

10 October 2020, noon – 3 PM
lokal_30 and online